മഴ പെയ്യുമ്പോൾ

മഴ പെയ്യുമ്പോൾ
വീട്ടു വരാന്തയിൽ
വെറുതെയിരിക്കണം,
ഇടക്കിടെ കുട ചൂടി
ഇറങ്ങി നടക്കണം.

മഴ തോരുമ്പോൾ
ചെടിയെല്ലാം നോക്കണം,
പിന്നെ കുഞ്ഞിനെ
എടുത്തോണ്ട് നടക്കാൻ
പോകണം.

മഴയിൽ കുതിർന്ന്
നിൽക്കുന്ന വഴികൾ
അവളെ കാണിക്കണം.
പൊടി പിടിച്ച് നിറം
മങ്ങിയ ടാറിട്ട റോഡ്
വീണ്ടും കറുത്തത്
അവൾ ശ്രദ്ധിക്കുമോ എന്തോ!

ആ വഴി വീണ്ടും നടക്കണം
മുന്നോട്ട്, മഴയത്ത്
വീണയിലകൾ അവൾക്ക്
പെറുക്കി കൊടുക്കണം.
എല്ലാ ചെറിയ കാര്യങ്ങളും
അവളുടെ കണ്ണിൽ
കൗതുകങ്ങൾ വിരിയിക്കും.

വഴിയിലെ ചെളിവെള്ളം
കാൽകൊണ്ട് തട്ടി
തെറിപ്പിക്കുമ്പോൾ
അവൾ ചിരിക്കുമാരിക്കും.

അപ്പോൾ ആരേലും
അയലത്ത് നിന്ന്
പറയുമാരിക്കും.
“കൊച്ചിനെ പനി പിടിപ്പിക്കാതെ
വീട്ടിൽ കൊണ്ട് പോകാൻ.”

ചിരി മാത്രമായിരിക്കും
എൻ്റെ മറുപടി.
വീണ്ടും പൊടുന്നനേ മഴ മുഴങ്ങുമ്പോൾ
അവളെയും കൊണ്ട്
വീട്ടിലേക്ക് ഓടണം.

മഴ പിന്നെയും കനക്കുമ്പോൾ
അവളെ നെഞ്ചിലുറക്കി
വരാന്തയിൽ വെറുതെയിരിക്കണം.

ഇനിയും വായിക്കാംPoems

എല്ലാം കാണാം
നിങ്ങൾ പുതിയ കുറിപ്പുകൾ ഒന്നുമില്ലേയെന്ന്
കുട്ടുകാർ ഇടക്കിടെ ചോദിക്കും.
ജീവിതഭാരങ്ങളിൽ
വരികൾ മറന്ന്പോയ
കവിതയാണ് ഞാനെന്ന്പ്പറഞ്ഞ്
വെറുതെ പരിഭവിക്കും.
പക്ഷേയാ ചോദ്യങ്ങൾ
ഇരുട്ടമുറിയുടെ വാതുക്കൽ
വായിക്കുക
ധ്യാനം എൻറെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ
നഷ്ടമാകുമ്പോൾ,
ഋതുക്കളുടെ കാറ്റുവീശുന്ന,
വെളുത്ത പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ
അതിരുകാക്കുന്ന കടൽക്കരയിൽ
ഞാനെത്തി നിൽക്കാറുണ്ട്.
തിരകളില്ലാത്ത നിശബ്ദമായ
കടൽപ്പരിപ്പിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കെ
വായിക്കുക
മഴകൊണ്ട് പൊള്ളലേക്കുമ്പോൾ മഴകൊണ്ട് പൊള്ളലേക്കുന്ന
ചില നേരങ്ങളുണ്ട് ഭൂവിൽ.
തണുപ്പായി പെയ്തിരുന്നവൾ
പൊടുന്നുനെ കാലചക്രത്തിൽപ്പെട്ട്
താപം പ്രവഹിക്കുന്ന
നിമിഷങ്ങളാണവ.
നിശ്ബദമായി മിഴിയടച്ചവ
സ്വീകരിക്കുകയെന്നല്ലാതെ
വായിക്കുക
എല്ലാം കാണാം