205
ഇപ്പോളൊന്നും എഴുതാറില്ലേന്ന്
അവളിടക്കിടെ വന്ന് ചോദിക്കും.
എഴുതാനാരോ ഉള്ളിൽക്കിടന്ന്
പിടക്കാറുണ്ടെങ്കിലും കാമ്പില്ലാത്തതെന്ന്
സ്വയം തോന്നലുള്ളത് കൊണ്ട്
മാറ്റി വെയ്ക്കാറാണ് പതിവെന്ന്
മറുപടിപ്പറയും ഞാൻ.
കാലമെപ്പോഴും സമയമനുവദിക്കണമെന്നില്ല,
എന്നിൽ നിന്ന് എന്നിലേക്കുള്ള
ദേശാടനത്തിൽ, ലിപികളറിയാത്ത
ഭാഷകളിലെ സംഗീതസ്വരങ്ങൾ
ഞാനുള്ളിലോട്ടെടുക്കാറുണ്ട്.
എനിക്കിനിയും മനസ്സിലാവാത്ത
ആരും പറഞ്ഞ് തന്നിട്ടില്ലാത്ത
പ്രതലങ്ങളിൽ ഞാനിപ്പോഴും
എന്നെത്തിരയുന്നുണ്ട്,
പാതിരാത്രിയിൽ പ്രാന്തിനൊപ്പം
കവിത പൂക്കാറുണ്ടുള്ളിൽ,
പ്രണയത്തോളം മധുരവും
പ്രാണനോളം നനവുള്ളത്.
ഒരുമിച്ചിരുന്ന് പങ്ക് വെയ്ക്കുവാൻ
ആളില്ലാതെയായി പോയത്കൊണ്ട്
ഓർമ്മകളിൽ ഭ്രമണം ചെയ്യാൻ
ഇതിലും നല്ല നേരമില്ലാന്ന്
ഓർമ്മകളിലേക്ക് വീണ്ടും വീണ്ടും
തിരികെപ്പോകുന്ന മനുഷ്യരുണ്ട്.
രാവിലെയെണ്ണീറ്റ് ഒറ്റക്ക് കട്ടനിടുമ്പോൾ
ദീനം വന്ന് മരിച്ച ഭാര്യ നീനാമ്മയെ
പത്രോസേട്ടൻ ഓർക്കും. രാവിലെ
കട്ടനുമായിയവൾ വിളിച്ചുണർത്തുമ്പോൾ
ഇടക്ക് പറയുമാരുന്നു, “ഞാൻ പോയാലും
ഇയാൾ കട്ടൻ കുടി മുടക്കരുതെന്ന്.”
പ്രിയപ്പെട്ടവരുടെ കൂടെയുള്ള നീണ്ട
ഒത്തുചേരലുകൾക്ക് ശേഷം,
ഹ്രസ്വമായ വിട പറച്ചിലിന്റെ
വൈകുന്നേരങ്ങൾ പോലുമെന്നെ
അഗാധമായി ഒറ്റപ്പെടുത്താറുണ്ട്.
ഒരു വിളിപ്പാടകലെ അവരുണ്ടെന്നും,
വീണ്ടും തിരികെ വരുമെന്നുമുള്ള
അറിവുകളൊക്കെയും, ഒരു നിമിഷം
എൻ്റെ മൗനാഴങ്ങളിൽ പോലും
ഞാൻ ആഘോഷതിമിർപ്പിലാണ്.
പോയ രാവുകളെ ഓർത്ത്
വേദനിക്കുവാൻ എനിക്ക് സമയമില്ല.
എന്നെ വെറുക്കുന്നവരെ
പഴി പറയാൻ എനിക്ക് നേരവുമില്ല.
പൂമാരിയിൽ ആനന്ദ നൃത്തമാടാനും
പുലർക്കിനാക്കളിൽ പുണരുവാനും
സൗഹൃദങ്ങളുടെ മരത്തണലുകളാണ്
കോളേജ് ഓർമ്മകളുടെ വഴിനിറയെ.
കാലമിത്ര കൊഴിഞ്ഞിട്ടും, ഋതുഭേദങ്ങളാ
വഴികളിൽ നാളിതുവരെ കടന്ന് വന്നിട്ടില്ല,
അന്നുമിന്നും സദാ ഹരിതസ്വച്ഛം.
വെള്ളിയാഴ്ച്ച മഞ്ഞുകാലം തുടങ്ങുമെന്ന് പത്രത്താളുകളിൽ കണ്ടു. നീണ്ട ഇടവേളക്ക് ശേഷം കണ്ടുമുട്ടുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവരെ ആലിഗനം ചെയ്ത് സ്വീകരിക്കുന്നത് പോലെയാണ്, ഓരോ മഞ്ഞുകാലവും ഞാൻ വരവേൽക്കുന്നത്. ക്ഷണികമെന്ന് ഞാൻ സദാ കരുതുന്ന ഈ ജീവിതത്തിൽ വീണ്ടുമൊരു മഞ്ഞുകാലമെന്നേ വല്ലാതെ ആവേശത്തിലാഴ്ത്തുന്നു. ഹാ! ഇനിയുള്ള വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ ഇരുട്ടിന് എന്തൊരു വെളിച്ചമാകും. രാവുകൾ കൂടുതൽ ദീർഘിക്കുവാൻ തുടങ്ങും, നടത്തങ്ങളും. കോട്ടുമിട്ട് തണുത്ത
പ്രിയ്യപ്പെട്ടതെന്തോ നഷ്ട്ടപ്പെട്ട
മനുഷ്യനെക്കണക്കാണ് ഞാനിന്ന്.
എന്താണ് നഷ്ട്ടപ്പെട്ടതെന്നോ,
എവിടെയാണ് വീണ് പോയതെന്നോ
ഓർമ്മയില്ലാതെ മറവിയുടെ ഇരുട്ടിൽ
സദാ തിരച്ചിലിലാണ് ഞാനിന്ന്.
അത്കൊണ്ട് തന്നെ എപ്പോഴുമൊരുതരം
തേടലാണ് ജീവിതം. പല ലക്ഷ്യങ്ങളും
പ്രിയപ്പെട്ട മമ്മൂക്കക്ക്, ഞാൻ താങ്കളെ സദാ കാണുന്നുണ്ടെങ്കിലും, താങ്കൾ ഇതുവരെ എന്നെ കണ്ട്മുട്ടിയിട്ടില്ല, ഇനി കാണുമോന്നും അറിയില്ല. എങ്കിലും ഒന്ന് മാത്രം പറയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു, എനിക്ക് താങ്കളെ വളരെയേറെ ഇഷ്ടമാണ്. നടനാകാൻ ആഗ്രഹിച്ച് ആഗ്രഹിച്ച്, അതിന് വേണ്ടി സദാ പരിശ്രമിച്ച് മലയാളസിനിമയുടെ കുലപതി ആയിതീർന്നത് കൊണ്ടല്ല. മലയാളത്തിൻ്റെ മഹാനടനും, എം. ടി അദ്ദേഹം അടക്കമുള്ളവരുടെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട നായകനടനായതും അതിന് കാരണമല്ല.
കാലമിങ്ങനെ കൊഴിഞ്ഞ് പോകവേ,
ഓർമകളുടെ ഭാരവുമേറി വരുന്നു.
ഇനിയൊരിക്കലും കണ്ടുമുട്ടാനിടയില്ലാത്തവരുടെയും,
മടങ്ങിവരാതെ യാത്ര പറഞ്ഞവരുടെയും
മുഖങ്ങളിങ്ങനെ മനസ്സിൽ കൂടി വരുന്നു.
ഇന്നീ രാത്രികളുടെ ആരവം മോഹിപ്പിക്കാതെ
മടുപ്പിക്കുന്നത്, ഉള്ളിലെ കളിചിരികളുടെ ദൈര്‍ഘ്യം
ഞാനറിയാതെ കുറയുന്നകൊണ്ടാവും.
ഞാൻ അവസാനമെഴുതുന്നത്
നിനക്കുള്ള കവിതയാരിക്കില്ല.
ആരും കേൾക്കാത്ത നമ്മുടെ കഥയാരിക്കും.
എനിക്കുറപ്പുണ്ട്, നീയും ഞാനുമൊന്നിക്കുന്ന
ആ കഥ നമ്മൾ വിശ്വസിക്കുന്നത്പോലെ
ആരും വിശ്വസിക്കില്ല.
എങ്ങനെ വിശ്വസിക്കും, നാമിരുവരും
മഴ നനഞ്ഞപ്പോൾ നീയെന്നിൽ
നിങ്ങളെപ്പോലുള്ള മനുഷ്യരും, കടലും കാടുകളുമൊക്കെ ഏതോ മായാസൃഷ്ട്ടിയായിരിക്കണം.
അല്ലെങ്കിൽ പിന്നെയെങ്ങനെയാണ് ഇത്ര മനോഹരമായി നിങ്ങൾക്ക് നിലനിൽക്കാൻ സാധിക്കുന്നത്.
സന്തോഷം പുഞ്ചിരിക്കുന്നിടം തേടി ഞാനൊത്തിരി അലഞ്ഞു. നീണ്ട വീഥികളും ഇരുണ്ട വനങ്ങളും തിരവറ്റിയ കടലുകളും താണ്ടിയ ശേഷം നിരാശനായി വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തി ഒടുവിൽ ഞാൻ.
അവിടെ അമ്മ ആഹാരം വിളമ്പിവെച്ച് കാത്തിരിപ്പുണ്ടാരുന്നു. നിറഞ്ഞ് കഴിക്കുന്നതിന് ഇടയിൽ ചപ്പാത്തിയും കറിയും നല്ലതാണെന്ന് പറയുമ്പോൾ അമ്മ പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
യാത്ര സഫലമായിരിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ചിലപ്പോളൊക്കെ വീടിന്റെ സുന്ദരസുരഭില സുഖങ്ങളിൽ നിന്നും നമുക്കിടക്ക് യാത്ര പറയേണ്ടി വരും,
വേഗന്ന് തിരികെ വരാമെന്ന് പറഞ്ഞിറങ്ങിയ നീണ്ട യാത്രകൾ.
ഞാനിനിയെന്ത് പറയും നിന്നോട്?
കാത്തിരുന്ന വഴികളിലെ വെളുത്ത ലില്ലിപ്പൂക്കൾ
വാടിത്തുടങ്ങിയെന്നോ? അതോ നാം
നനച്ച വള്ളിച്ചെടികൾ വേരറ്റ് പോയെന്നോ!
ഉപ്പുകാറ്റുകൾക്കൊപ്പം കടൽത്തിര വറ്റിപോകുകയും,
ഈ വരണ്ടഭൂമി പിന്നെയും മരുഭൂമിയായെന്നും,
മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ വിടർന്നൊരു അടുക്കളത്തളം
വീണ്ടും അനാഥമായെന്നും പറയട്ടെ?
ഞാനും നീയും ഒരേ ആകാശത്തിന്
കീഴെയുള്ള കാലത്തോളം
നമുക്കിടയിലെ
മഹാസമുദ്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഓർത്ത്
ഞാൻ ആശങ്കപ്പെടുന്നില്ല!
എല്ലാ രാത്രികളിലെപ്പോലെയിന്നും ഞാൻ
നീലവാതിൽ തുറന്ന് നടന്ന് തുടങ്ങി.
സ്വപ്‍നങ്ങളുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ
ആനന്ദസംഗീതത്തിൻ്റെ ശാന്തമർമ്മരങ്ങളിൽ
ഒരുന്മാദിയെപ്പോലെ കാറ്റിനൊപ്പം
നൃത്തം ചെയ്തു ഞാൻ.
കാറ്റിലാടുന്ന ഇലകളിലെ ജീവൻ്റെ
പച്ചമഷി, കൈകുമ്പിളിൽ കോരിയെടുത്ത്
പ്രകാശവും പ്രതീക്ഷകളും അറ്റ് പോയ എന്റെ ഇൻഡ്യയിൽ, പ്രാണവായു കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞ് തീർന്ന മനുഷ്യർക്കിടയിൽ, ജനങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ ജാതിയെ സ്നേഹിച്ച ഭരണാധികാരികൾക്കിടയിൽ,
എന്റെ കേരളം പ്രതീക്ഷയുടെയും പ്രകാശത്തിന്റെയും തുരുത്തായി ഇനിയും നിലകൊള്ളും.
കേരളജനതക്ക് നന്ദി ❤️
ജീവിതത്തിൽ ഓരോ നിമിഷവും എന്നെക്കുറിച്ച് എനിക്കുണ്ടാകുന്ന തിരിച്ചറിവുകൾ എന്നെ പലപ്പോഴും അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ട്. ഇന്നലത്തെ എൻ്റെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും ഇഷ്ടങ്ങളും വലിയൊരു അളവിൽ വ്യതിചലിച്ചിരിക്കുന്നു. മാറില്ല എന്ന് ഞാൻ കരുതിയ പലതും നേരെ കടകം തിരിഞ്ഞ് നിൽക്കുന്നു. ആരോ പറഞ്ഞപോലെ മാറ്റമാണത്രെ മാറ്റമില്ലാത്ത ഒരേയൊരു സത്യം. പറഞ്ഞ മഹാത്മാവിന് സ്‌തുതിയാരിക്കട്ടെ. എനിക്ക് ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ടതാണ് എൻ്റെ ഗ്രാമവും അവിടുത്തെ ആൾക്കൂട്ടവും
നീ ഉറങ്ങുന്നതും ഉണരുന്നതും കാത്ത്
ഞാൻ ഉറങ്ങാതെ തുണയിരിപ്പുണ്ട്.
ഇരുൾ വഴിയിൽ നീ ഇടറി
വീണാലോയെന്ന ഭീതിയാലൊരു
കൺനോട്ടമകലെ ഞാൻ കാവൽ
നിൽപ്പുണ്ട്.
ഓടി വന്ന് മാറത്തണയ്ക്കാൻ
പാകത്തിന്, ഇമചിമ്മാതെയെപ്പോഴും
കണിക്കൊന്നപ്പോലെയുള്ള ചിരികൾ ഉണ്ടാവട്ടെ ഇനി നമുക്കിടയിൽ.
വിഷു ആശംസകൾ ✨
വൈകുന്നേരങ്ങളിലെ വിജനമായ
തെരുവിൽ ഞാൻ
പൊടുന്നനെയുള്ള തിരിവിൽ
കണ്ടുമുട്ടുന്ന പൂമരങ്ങളുണ്ട്.
മഞ്ഞവെളിച്ചത്തിൽ
പൂത്തുനിൽക്കുന്ന ചുമന്നപൂക്കൾ.
നിമിഷാർദ്ധംകൊണ്ട് ഞാൻ
ഓർമ്മകളുടെ കാറ്റിൽ
അന്നൊരു വൈകുന്നേരത്തെ ധ്യാനപ്രസംഗത്തിലാണ് ആ കപ്പൂച്ചിൻ ശാന്തമായി എന്നിലേക്ക് നടന്നുവന്നത്. പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പകർന്നുതന്ന ചിന്തകൾകൊണ്ട് എൻറെ കണ്ണുകളെയും ഹൃദയത്തെയും ആദ്യമായി ഒരു വൈദികൻ കണ്ണീരിലാഴ്ത്തി. അങ്ങനെയാണ് ബോബി ജോസ് കട്ടിക്കാട് എന്ന കപ്പൂച്ചിനെ ആദ്യമായി ഞാൻ കേൾക്കുന്നതും കാണുന്നതും. അതിനുശേഷം ഒരു നിയോഗം പോലെ ഈ പുസ്തകം എന്നെ തേടി വരികയായിരുന്നു - കൂട്ട്. സ്നേഹത്തെക്കുറിച്ചും സൗഹൃദത്തെക്കുറിച്ച്
ഞാൻ മരിക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾ കരയരുത്.
ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് വീണു പോയവനെന്ന്
എന്നെക്കുറിച്ച് വിലപിക്കാൻ പാടില്ല
മരണത്തിനപ്പുറമള്ള താഴ്‌വരകളിൽ വീണ്ടും
കണ്ട്മുട്ടാമെന്ന് ഞാൻ വാക്ക് തരുന്നില്ല.
മരുഭൂമിയിലെ മഴയായോ, ചിത്രശലഭമായോ ഞാൻ
പുനർജനിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നില്ല.
ഒന്നുമാത്രം നിങ്ങൾ ഓർത്ത്കൊള്ളക,
സ്വപ്നങ്ങൾ തേടി ഒരു നീണ്ട യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലാണ് ഞാൻ. ഏതൊരു സ്വപ്നമോഹിയെപ്പോലെയും പാതി വഴി വീണു പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള അനന്തമായ യാത്ര. കലാകാരൻ. മരണമരെ കലാകരനായി നിലകൊള്ളക. അതാണെന്റെ യാത്രാ ലക്ഷ്യം. ‘Til death, we do art.’ മരണംവരെ ഞങ്ങൾ കലകൾ ചെയ്യും. ഇടക്കെവിടെയോ വായിച്ചത് ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും കിടപ്പുണ്ട്. ചെറുപ്പത്തിൽ അറിയാതെ ആദ്യം കൂടിയത് വരകളാണ്. ഇടയ്ക്കെവിടെയോ പ്രതിഭയുടെ മിന്നലാട്ടങ്ങൾ ഉള്ളിൽ കാണിച്ചിട്ട് ,
ഇരുട്ടിൽ നിന്ന് ഞാൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞപ്പോൾ, കഴുത്തിൽ വെളിച്ചത്തിന്റെ വെള്ളിനൂല് അണിഞ്ഞവൾ പറഞ്ഞു.
പ്രതീക്ഷ കൈവിടരുത്.
ഞാൻ പിന്നെയും ഇരുട്ടിലൂടെയും തണുപ്പിലൂടെയും യാത്ര തുടങ്ങി.
എൻറെ ഉൾക്കാഴ്ചകൾ
നഷ്ടമാകുമ്പോൾ,
ഋതുക്കളുടെ കാറ്റുവീശുന്ന,
വെളുത്ത പാറക്കൂട്ടങ്ങൾ
അതിരുകാക്കുന്ന കടൽക്കരയിൽ
ഞാനെത്തി നിൽക്കാറുണ്ട്.
തിരകളില്ലാത്ത നിശബ്ദമായ
കടൽപ്പരിപ്പിലേക്ക് നോക്കിനിൽക്കെ
ഇനിയെങ്ങനെ എനിക്ക്
നിശ്ബദനാകാൻ കഴിയും ?!
വീടില്ലാത്തവന്റെ വഴികളിൽ,
വിശന്ന് മരിച്ചവന്റെ നാട്ടിൽ,
കർഷകരുടെ കണ്ണീർകൊണ്ട്
കോട്ടകൾ പണിതവർക്കിടയിൽ,
ശബ്ദമില്ലാത്ത ദൈവങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി
നിശ്ബദമരണമേറ്റവരുടെ ഇടയിൽ,
കാട് തേടിയുള്ള
യാത്രകളിൽ നാം
പരസ്‌പരം കണ്ടുമുട്ടുന്നതുവരെ
പാതകൾ
അവസാനിക്കാതെയിരിക്കട്ടെ.
വിജനമായ തെരുവിൽ
നാം കാണുന്ന നിമിഷം
നമ്മൾ ഒന്നുചേർന്നൊരു