എല്ലാം

വെള്ളിയാഴ്ച്ച പതിവുപോലെ നേരത്തെ ഉണർന്നു. മൊബൈൽ എടുത്ത് സമയം നോക്കി, ആറുമണി കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ. അവധി ദിവസങ്ങളിൽ കൂടുതൽ ഉറങ്ങണമെന്ന് കരുതിയാൽ പോലും ഉറങ്ങാൻ പറ്റാറില്ല, അല്ലാത്ത ദിവസം മൂന്നാമത്തെ അലാറം കഴിഞ്ഞാലും എണീക്കാനും പറ്റാറില്ല. വല്ലാത്തൊരുതരം ജീവിതം തന്നെ. എന്നിലിരുന്നാലും കട്ടിൽ കിടന്ന് ‘സ്ലോ മോണിംഗ്’ കുറച്ച് ആസ്വദിച്ചു. (അറിയാത്തവർക്ക് വേണ്ടി, ഈ ‘സ്ലോ മോണിംഗ്’ എന്ന് പറഞ്ഞാൽ, രാവിലെ

ഒറ്റമരപ്പെയ്ത്തിനു ശേഷം ഞാൻ വായിക്കുന്ന ദീപനിശാന്തിന്റെ മൂന്നാമത്തെ പുസ്തകമാണിത്. നേരത്തെ വായിച്ചിട്ടുള്ള പുസ്തകങ്ങളിൽ ഉള്ളതുപോലെയുള്ള എഴുത്തുകാരുടെ ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകളാണ് ഇതും. ഇതിൻറെ പുസ്തകപ്രകാശനത്തിൽ അവർ പറഞ്ഞത്, ഇതുവരെ പുറത്തിറങ്ങിയ അവരുടെ പുസ്തകങ്ങളിൽ ഏറെ ഗൗരവത്തോടെ വായനക്കാർക്ക് മുന്നിൽ വയ്ക്കുന്ന പുസ്തകമാണിതെന്നാണ്. അത് സത്യമാണെന്ന് ഇതിന്റെ വായനയിൽ എനിക്ക് തോന്നി. എഴുത്തുകാരിയുടെ മറ്റു പുസ്തകങ്ങൾ ഒരു

ഒന്നാം ഭാഗം വായിക്കാൻ ഇവിടെ ക്ലിക്ക് ചെയ്യുക ഞാനാ ഹോസ്റ്റലിൻ്റെ വാതുക്കൽ വന്നുനിന്നു. പച്ചയും ചുമപ്പും മഞ്ഞയും തുടങ്ങി പല നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്ന വാതിൽ അടഞ്ഞു കിടന്നിരുന്നു. ഞാൻ അലക്സിനെ വിളിച്ചു, ഞാൻ ഹോസ്റ്റലിൽ വാതിൽക്കൽ ഉണ്ടെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ പറഞ്ഞു കയറി വരൂ വാതിൽ പൂട്ടിയിട്ടില്ലെന്ന്. ഞാൻ വാതിൽ പതിയെ തള്ളിത്തുറന്നു. ഇന്‍സ്റ്റഗ്രാമിലെ സൗന്ദര്യാത്മകത നിറഞ്ഞ റീലുകൾ കാണുന്നത് പോലെ ഭംഗിനിറഞ്ഞ ഒരു അകത്തിടം. അകത്തു കയറി

യാത്രകൾ എന്നുമെന്നെ ഭ്രമിപ്പിച്ചിരുന്നു. എങ്ങനെയാണ് യാത്രകളോടുള്ള ഇഷ്ടം മനസ്സിൽ കയറിക്കൂടിയതെന്ന് എനിക്കിപ്പോഴും അറിയില്ല. പക്ഷേ ഞാൻ അവയെ ചെറുപ്പം മുതൽ സ്നേഹിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു. സ്കൂൾ ടൂർ തൊട്ട് തുടങ്ങിയ യാത്രകൾ വളർന്നത് കോളേജ് കാലഘട്ടത്തിലാണ്. കൂട്ടുകാരോടൊപ്പമുള്ള ചെറുതും വലുതുമായ സുന്ദര യാത്രകൾ. ആ യാത്രകളുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാര്യം എന്തെന്നാൽ അവ അവശേഷിപ്പിക്കുന്ന ഓർമ്മകളായിരുന്നു. ആ ഓർമ്മകളുടെ തണുപ്പാണ്, വീണ്ടും

ഒന്നും വായിക്കാതെ മനസ്സ് വല്ലാതെ മുരടിച്ച് വരുന്നു. കുറെയായി, എന്തേലുമൊന്ന് ആർത്തിയോടെ വായിച്ച് തീർക്കണമെന്ന് കരുതിയിട്ട്. അപ്പോഴാണ് മരുഭൂമിയിലെ മഴ പോലെ മനോജേട്ടന്റെ വാട്സ്ആപ്പ് സ്റ്റാറ്റസിൽ ദീപാനിശാന്തിന്റെ രണ്ട്‍ പുസ്തകങ്ങൾ കണ്ടത്. ഒറ്റമരപ്പെയ്ത്തും, ജീവിതം ഒരു മൊണാലിസച്ചിരിയും. അവരുടെ തന്നെ “കുന്നോളമുണ്ടല്ലോ ഭൂതകാലക്കുളിർ” ഞാൻ വായിച്ചത് ആണ്. മനോഹരമാണ് അത്. പിന്നെ ഒന്നും നോക്കിയില്ല, പുസ്തകം ചോദിച്ചു, തരാമെന്ന്

യാത്രകൾ അവസാനിച്ചാലും അവയുടെ ഓർമ്മകൾ അവസാനിക്കില്ല. മഴ തോരുമ്പോളും നിറഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മരങ്ങളെപോലെ അവയിങ്ങനെ പെയ്ത്‌കൊണ്ടേയിരിക്കും. എനിക്ക് തോന്നുന്നു യാത്രകളുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഒരു കാര്യം അവ ബാക്കി വെക്കുന്ന ഈ ഓർമകളാണ്. നടന്ന വഴികളും, കണ്ട കാഴ്ചകളും, പുതിയ മനുഷ്യരും, കഴിച്ച ആഹാരവും, എല്ലാം മനോഹരമായ ഒരു ചിത്രം പോലെ മനസിന്റെ കോണിൽ ഇങ്ങനെ സൂക്ഷിച്ച് വെയ്ക്കണം. ഇടക്കിടെ അവ എടുത്ത് നോക്കി വീണ്ടും അങ്ങോട്ട് പോകാൻ പറ്റണം.