എല്ലാം

ആഴക്കടലിലെ കപ്പൽ
കണക്കെയാകണം നമ്മൾ,

സദാ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന
കാറ്റ് കൊടുംകാറ്റാകുമ്പോഴും,
തഴുകി ഒഴുകിയിരുന്ന തിര
തലയ്ക്ക് മീതെ ഉയരുമ്പോഴും,

പതറരുത്,
ധ്രുവനക്ഷത്രം നോക്കി

തലച്ചോറിൽ മുഴങ്ങുന്ന
കലാപങ്ങളിൽ നിന്ന്
മുക്തി നേടാനാണ്,
എന്റെ ചുവന്നബുക്കിൽ
കറുത്തമഷിയിൽ
കവിതകളെന്നപ്പേരിൽ ഞാൻ
ജീവിതമെഴുതുന്നത്.

കലാപങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല,

മുപ്പതുകളിലെ ഞാൻ
കാഴ്ചബംഗ്ലാവിലെ കാഴ്ചകൾ
കാണാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു.

കടുംപച്ചത്തത്തയെ കണ്ടപ്പോൾ
“തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച” യെന്നല്ല
മനസ്സിൽ വന്നത്.

കൂട്ടിലിട്ട കിളിയോടുള്ള
ക്രൂരതയാണെന്റെ കണ്ണിൽ

വൈകുന്നേരത്തെ നടത്തത്തിനിടയിൽ
എട്ടു തവണയാണ്
“പൂച്ച, പൂച്ച” എന്നുറക്കെ വിളിച്ച്
എന്റെ പിഞ്ച് പൂച്ചയ്ക്ക് പുറകേയോടിയത്.

ആശാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മവന്നുവന്നേരം,
ഓരോ അസ്തമയവും പുതിയതാണ്.

അടുത്ത വളവിൽ പൂച്ചയ്ക്ക് പുറകേ
ഞാനുമോടി അവളുടെ കൂടെ.

നട്ടപ്പാതിരയ്ക്ക്,
ഉറക്കമില്ലാത്തൊരു ഉന്മാദിയായി
നിങ്ങൾക്കിടയിലേക്ക് ഞാൻ
നടന്നുകയറും.

അവധൂതന്റെ അനശ്വരതയോടെ
നിങ്ങൾക്കുനടുവിൽ ഞാൻ
നൃത്തമാടുവാൻ തുടങ്ങും.

ചുവടു പിഴയ്ക്കാത്ത ചടുലതയിലല്ല,

ധനുമാസത്തിലെ ധൂമകേതു
കണക്കെ, ഏതൊരാൾക്കൂട്ടത്തിലും
നിന്നിലേക്ക് മാത്രമെന്റെ
കണ്ണുകൾ നീണ്ടുചെല്ലാറുണ്ട്.

ഓരോ ധനുവിലും മടങ്ങിവരാൻ
കനലു പകരുന്നതെന്തോ,
ഇനിയുമെരിഞ്ഞുതീരാതെ
നമുക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും

യാത്രകളെന്നാൽ കവിതകൾ
വായിക്കുന്നത് പോലെയാണ്,
ഓരോ വളവിലും പുതിയതെന്തേലും
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും.

കല്ലുവിരിച്ച പാതയിൽ
കാത്തിരിക്കുന്ന പച്ചവള്ളിപ്പടർപ്പുകളും,
മഹാനഗരങ്ങളുടെ പ്രതാപങ്ങളെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കൂടാരക്കോട്ടകളും,

ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ
നമ്മളെ കളഞ്ഞിട്ട് പോയ
മനുഷ്യർ തിരികെ വരുമ്പോൾ,

വേരുകളറ്റുപോയ ചെറിമരങ്ങളോട്
വസന്തം മടങ്ങി വന്നുവെന്ന്
പറയുന്നത് പോലെയാണ്.

പുഞ്ചിരിക്കാനാകാതെ
മരവിച്ച് നിൽക്കും നാമന്നേരം.

കടലു കാണാൻ
വന്നതായിരുന്നു ഞാൻ.

അലയടങ്ങാത്ത
കലിയടങ്ങാത്ത
ആഴമറിയാത്ത
കലങ്ങിമറിഞ്ഞ
ഉപ്പുവെള്ളത്തെ.

ഇറങ്ങിയാൽ കൊളുത്തി

വൈകുന്നേരത്തെ കടൽ
കണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ
കാറ്റ് കയറി വന്നു.

എന്താണിവിടെയെന്ന്
ചോദിച്ചില്ല!

തിരവറ്റിപ്പോയ കടലുപോലെ
ജീവിതം നിലച്ചുപോയത്
കാറ്റിനോടാരോ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

ഇതുവരെയും വഴിപഠിക്കാൻ
കഴിയാത്ത മഞ്ഞത്തെരുവ്
കണക്കെയാണ് നീയെനിക്ക്.

ഇനിയും പിടികിട്ടാത്ത
ഇടവഴികളും, ഇന്നോളം
കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുറുക്കുവഴികളും

അതിൽ,
പൊടുന്നനെയുള്ള തിരിവുകളും,

പ്രണയത്തിൻ്റെ പകൽക്കിനാക്കളിലൊന്നാണ്,
പാതിരാത്രിയിൽ പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന
പാതിമുറിച്ച മുട്ടബ്രെഡുകൾ.

നിന്നെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ
എങ്ങനെയാണ് ദിവസങ്ങളിങ്ങനെ
കരകാണാ കടലിനോളം
നീളമുള്ളതാകുന്നത്.

അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന്
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിരവറ്റിപ്പോയ കടലിന്റെ
നിശബ്ദ നിറഞ്ഞുനിന്നു.

നിലാവ് വരുന്നപോൽ
ഒരു വൈകുന്നേരം
മരണം നമ്മളെത്തേടി വരും.

വിട പറയുന്നതിന് മുൻപ്
ഒന്നുകൂടെ മുറുകെ
കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കാലമൊരു
അവസരം തന്നാൽ,

നിലാവ് മായുവോളം

രാവ് കഴിയാറായിരിക്കുന്നു,
യാത്രകൾ അനന്തമായി
നീളുകയും പുലർച്ച
കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

എങ്കിലുമീ നീണ്ട
പ്രയാണങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഇടവേളയെടുക്കാൻ
അയാൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.

നീണ്ട നീലാകാശം
കണക്കെയാണ് മനുഷ്യമനസ്സ്.

നിലയില്ലാക്കയം പോലെയതിൻ്റെ
മറുപുറങ്ങളിൽ മൗനവിഷാദത്തിൻ്റെ
മുറിപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞ് നിൽപ്പുണ്ട്.

കാലത്തിന് മായ്ക്കാൻ
കഴിയാത്ത ഈ മുറിപ്പാടുകൾക്ക്
മരുന്നു തേടിയുള്ള

കണ്മണിക്ക്,

പാതിരാവിലെ വെളിച്ചവും,
പകലിന്റെ സ്വാസ്ഥ്യവുമായതിന്,

പൊരിവെയിലത്ത് ഒറ്റമരക്കാടും,
പെരുമഴക്കാലത്തിലെ തോണിയുമായതിന്.

നന്ദി.

എന്റെയീ സാൻവിച്ചിനെയാണ്
നിങ്ങൾ പൊരിച്ച മുട്ടബ്രെഡെന്ന്
പറഞ്ഞ് കവിതയെഴുതിയത്.

മേശമേൽ കഴിക്കാനിരുന്ന 
അയാളോട് അവൾ പരിഭവം പറഞ്ഞു.

അതിനെ ഒന്ന് പാളിനോക്കിയിട്ട് 
അയാൾ പറഞ്ഞു 
ശരിയാണ്, ഇത് പൊരിച്ച മുട്ടബ്രെഡല്ല.

ഏറ്റവും ആഴത്തിൽ 
നിങ്ങളിലോട്ട് വേരുകളാഴ്ത്തിയ
മനുഷ്യരെ നിങ്ങൾക്ക്
നഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടോ?

ഇടനെഞ്ചിൽ വാൾ
കടത്തിയത് പോലുള്ള
കൊടിയ വേദന നിങ്ങളെയന്നേരം
പിടികൂടും.

ആശാന്മാർ പറഞ്ഞു തന്ന
വാക്കുകളുടെ നൃത്തമല്ലെൻ്റെ
കവിതകൾ.

അവയെൻ്റെ മനസ്സിൻ്റെ മേഘവർഷമാണ്.
ഇനിയും പെയ്ത് തീർന്നിട്ടില്ലാത്ത
പെരുമഴക്കാലത്തിൻ്റെ ആഗ്രഹവർഷം.

അതിൽ
ഇടനെഞ്ചിൻ്റെ ഇടർച്ചകളും

തന്നെ കൊണ്ടുപോകാൻ
വന്ന കാലന്റെ കഴുത്തിൽ
കയറിട്ട് മുറുക്കുമ്പോൾ
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ
ശാന്തമായിരുന്നു.

സകല മായവുമറിയുന്ന
കാലന്റെ പ്രാണൻ
പിടഞ്ഞന്നേരം.

എൻ്റെ ജീവൻറെ വിത്തുകൾ
നിൻ്റെയുള്ളിൽ സ്വീകരിച്ചതിന്,
അതിന് പ്രാണനും ദേഹവും പകുത്ത്
നൽകിയതിന്,

നന്ദി.

അതിന് വേണ്ടി വിരഹവും വേദനയും
സഹിച്ചതിന്,
ഒടുവിലാ പിഞ്ചുടൽ

യുദ്ധമുഖത്താണ് നാം.

തെളിഞ്ഞ പ്രഭാതങ്ങളും
തണുത്ത വൈകുന്നേരങ്ങളും
ഭീതിയുടെ നിഴലിലാണ്.

കിളികളുടെ ചിറകടിയൊച്ചകളും
കതകടശബ്ദങ്ങളും ഭയത്തിന്റെ
കതിനകൾ പൊട്ടിക്കുന്നുള്ളിൽ.

കറുത്ത പുകയും തകർന്ന