എല്ലാം

എന്താണ് കോളേജ്?

ആദ്യം കണ്ട മരം മൂടിയ
വിശാലമായ ഓഡിറ്റോറിയമാണോ?
അതോ ചാരിയിരിക്കാനും
ബസ്സ് കാത്തുനിൽക്കാനും
പറ്റിയ തണലിടങ്ങളോ?

ചുവന്ന കെട്ടിടങ്ങളിലേക്ക്
നയിക്കുന്ന ടാറിട്ട റോഡുകളോ,

കണ്ണാടി നോക്കിയപ്പോഴാണ്
കവിതയാണെന്ന് പറഞ്ഞ്
കോപ്രായമെഴുതുന്ന എന്നെ
കല്ലുകെട്ടി കായലിൽ
കളയാൻ തോന്നിയത്.

എങ്കിലും,
കളയാൻ തക്ക കാപട്യമൊന്നും
കവിതയിലില്ലെന്ന്

മരുഭൂമിയിലെ യക്ഷിയുടെ
കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങൾ?

മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ വെള്ളമൂറ്റിക്കുടിച്ച്
ചുടുമണലിലവരെ പഴുപ്പിച്ചെടുക്കുന്നൊരു
യക്ഷിയുണ്ടിവിടെ.

അവളുടെ വെയിലിൽ പൊള്ളി
പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്തവരുടെ
നീണ്ട പ്രാർത്ഥനയ്ക്കൊടുവിൽ,

കുളിമുറിയിലെ മഞ്ഞ ടൈൽ
നെടുകെയും, വെളുത്തത് കുറുകെയുമാണ്
വിരിച്ചേക്കുന്നത്.
പലതിന്റെയും നിറം മാറിയിട്ടുണ്ട്.

ഞാൻ വെച്ച കുപ്പിയിലെ
വള്ളിച്ചെടികൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു.
കുളിക്കാൻ രണ്ടു കപ്പുകൾ
എന്തിനാണാവോ ഇവിടെ,

എന്റെ കവിതകൾക്ക് എന്നെയറിയില്ല.

ഒറ്റയ്ക്കുള്ളൊരു വൈകുന്നേരമെന്റെ
വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാതെ കയറിവന്ന
അതിഥികളാണവർ.

ആദ്യമായി കണ്ടിട്ടും, കാപ്പിക്കൊപ്പം
കിനാക്കളും കഥകളും പങ്കിട്ടവർ.

ഒരു രാവ് മുഴുവനെനിക്ക് കൂട്ടിരുന്നിട്ട്,
പ്രിയപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ

പച്ചക്കുപ്പികൾ പിടിച്ച് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ആൾക്കൂട്ടത്തിനു മുൻപിൽ,
പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ചരിഞ്ഞാടുന്ന
നിന്റെ പച്ചക്കണ്ണുകളെയാണ്
ഞാനാദ്യം കണ്ടത്.

ചുറ്റുപാടും മാറിമറിഞ്ഞ
പലവർണ്ണങ്ങൾക്കിടയിലും,
എന്റെ നോട്ടം തങ്ങിനിന്നത്

നീലപ്പൂവിനെ തിരഞ്ഞു
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ
ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു,

“ജീവിക്കാൻ എന്തേലും
കാരണം എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും
കാലം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.
അത് കണ്ടുപിടിക്കലാണ്
നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം.”

കാണുമ്പോൾ ചുവന്നുതുടുത്ത്
സുന്ദരന്മാരായിരിക്കും
ചില സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളിലെ
തണ്ണിമത്തനുകൾ.

പ്ലാസ്റ്റിക്കിൽ പൊതിഞ്ഞ്
വെള്ളിവെട്ടത്തിൽ
തിളങ്ങി നിൽക്കും,
പക്ഷേ കഴിക്കുമ്പോൾ

വാതിൽപ്പുറത്ത് കളിപ്പാട്ടം
മറന്നുവെച്ച കുട്ടി
വീട് മുഴുവനത്
തിരയുന്നതുപോലെ
നാം ചില മനുഷ്യരെ തിരയും.

വിളിക്കാതെ കയറിവരാൻ
കഴിയാതെയവർ
വാതിൽപ്പുറത്ത് കാത്ത്

രാവിലെ മുതൽ നീരുവെച്ച
കാലുമായി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നവൾ

ഉച്ചയ്ക്ക് അടുക്കളയിൽ കയറി
ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും മാഷ്ഡ് പൊട്ടറ്റോയും
ക്രീം സോസും വറുത്ത ബീൻസും
ഉണ്ടാക്കും.

എല്ലാം വിളമ്പിവെച്ച്,
ബാൻഡേജ് കെട്ടിയ കാല്

ഒരുച്ചയ്ക്ക്,
പൊടുന്നനെ പാഞ്ഞു വന്ന
വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടുപോയി.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടെന്റെ
മുടിയിഴകൾ വെള്ളത്തോടൊപ്പം
കണ്ണുകളിലോട്ട് ഒലിച്ചിറങ്ങി.

എന്റെ തലയിലെന്തോ ഓടുന്നു,
ശ്വാസമെടുക്കാനാവാതെ

ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം ജീവിതം
കഞ്ഞിയും പയറുകറിയും തരും.

ശനി ഉച്ചയ്ക്ക്
ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും മാഷ്ഡ് പൊട്ടറ്റോയും
ഒപ്പം ക്രീമി സോസും വറുത്ത ബീൻസും
കിട്ടിയെന്നിരിക്കും.

രണ്ടിനും മുന്നിൽ ഒരേ പുഞ്ചിരിയോടെ
നിൽക്കും ഞാൻ.

ദൂരെയെവിടുന്നോ വീട്ടിലേക്ക്
തിരികെ വന്നതാണ് ഞാൻ.

“ഡീ…ഒരു ചായ എടുക്ക്, മൂത്തോൻ വന്നു.”
എന്നെ കണ്ടതും അപ്പൻ
അടുക്കളയിലോട്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.

ചിത്രമുറിയിലിരുന്ന്
അപ്പനാരെയോ വരയ്ക്കുവാണ്.
വരയും കൈയും നോക്കിനിന്ന

ഞാൻ നിന്നോട് കള്ളം പറയുകയായിരുന്നു.

നിന്നെ കാത്തിരുന്ന വീടിനരികിൽ
മിസൈലുകൾ പതിച്ചപ്പോൾ,
അത്യാവശ്യസാധനങ്ങളും
പ്രാണനും കൈയിലെടുത്ത്
ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ,
തലയ്ക്കുമീതെയുള്ള പ്രകമ്പനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
കാറിൽ പാഞ്ഞപ്പോൾ,

ചില ശനിയാഴ്ചകളിൽ
നമുക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ
ചുവന്ന സ്‌പീക്കറിൽ പതിയെ പൊഴിയുന്നുണ്ടാവും.

മനോഹരമായൊരു ആഴ്ചാവസാനം
ഒത്തിരി പണികളുണ്ടെങ്കിലും
ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഞാനന്നേരം വെറുതെയിരിക്കും.

പാട്ടെന്നിൽ പടരുമ്പോൾ
ഞാൻ നിന്നിലേക്ക് തിരിയും,

ആദ്യാക്ഷരം കുറിച്ചവർക്ക്
അരിയിലെ അക്ഷരവെട്ടമായപ്പോൾ

നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയെന്ന് കരുതിയ
വാഗ്ദേവതയെ തിരികെത്തന്നപ്പോൾ

ഉരുകിയൊലിച്ച ചൂടുകാലത്തിന് ശേഷം
ഹേമന്തം കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്
ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ

നിങ്ങളെനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട

മറ്റാരും മാറ്റിയതിനെക്കാൾ
കൂടുതലായിരുന്നു
ഞാൻ മാറ്റിയ വേദനകൾ.

എന്നിട്ടും പേര് കോടാലിയാണെന്ന്
തൈലം പരിഭവം പറഞ്ഞു.

കൊടിയ വേദനകളുടെ
ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ
ഞാൻ ബുദ്ധനാകാറുണ്ട്.

വേദന ശമിക്കുമ്പോൾ
വീണ്ടും മനുഷ്യനാകാറുണ്ട്.

ഓഫീസിലെ കസേരയുടെ
പൊക്കം അഡ്ജസ്റ്റ്
ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്
ചില നേരത്ത് ജീവിതം.

എത്ര അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്താലും
ശരിയാകില്ല.

ഒരു വൈകുന്നേരം മരണം
കയറിവരുമ്പോൾ
ഞാനൊരു കാപ്പിയിട്ടു കൊടുക്കും.

പോകാമെന്ന് ഞാനങ്ങോട്ട് പറയും.

കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ
തളർന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാമെന്ന്
മരണം പതിയെപ്പറയും.

ആരോടുമത് ഇതുവരെ

എന്റെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുന്നില്ല.

ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചെന്റെ
എല്ലുകളെയവ വേദനിപ്പിക്കുവാൻ
തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

ഇതിൽനിന്ന് മടങ്ങിപ്പോകാൻ
എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.

വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴികൾ
തെറ്റിയിരിക്കുന്നു എനിക്ക്.

എന്റെ കവിതകൾ
നിങ്ങളെ മോഹിപ്പിച്ചേക്കാം.

നിങ്ങളുടെ മണിച്ചിത്രത്താഴിട്ട
അറകളെയവ അനായാസം
തുറന്നെന്നും വരാം.

അന്നേരമാരും കേൾക്കാത്ത
നിങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങൾ അവരോട്
പങ്കുവെയ്ക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ,

അന്ന് കണ്ടുമുട്ടിയപ്പോൾ തൊട്ട്
മനസ്സിലുള്ള ചോദ്യമാണ്,
ആരാണ് നീ.

സ്കൂളിന്റെ തുരുമ്പുപിടിച്ച ജനാലവഴി
ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കിയപ്പോളാണ്
ആ ചോദ്യമൊരു മിന്നലായി
മനസ്സിൽ വന്നത്.

എന്നോടുള്ള കരുതലിന്റെ

സിങ്കിലെ കറുത്ത പാത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ
ഷെൽഫിലെ വെളുത്ത പാത്രങ്ങളായി
മാറുന്ന മായാജാലത്തിന് പിന്നിൽ,

അടുക്കളയിൽ എരിഞ്ഞുതീർന്ന
സ്ത്രീകളുണ്ട്.

കൺകെട്ട് വിദ്യയിലെന്നപോലെ
അവരെയാരും കാണുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം.

നീ തന്ന മുറിവുകളിൽ
ഞാൻ നട്ടത് പൂച്ചെടികളാണ്.

ചോര നനച്ചു വളർത്തിയവയിൽ
പൂക്കൾ വിടരുമ്പോൾ
നിന്റെ തന്നെ ഗന്ധമായിരിക്കും.

ഇനിയെന്റെ മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ
കൊഴിയില്ല.
പ്രാണനാണ് ഞാൻ

നന്ദി ജോർജ്ജിയ,

ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടും
നിന്റെ മലഞ്ചെരുവിലെവിടെയോ
കഴിഞ്ഞിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവനെ
കണക്കെയെന്നെ സ്വീകരിച്ചതിന്,

പോയകാലത്തിന്റെ കഥകളുറങ്ങുന്ന
നിന്റെ കൽപ്പാതകളിലും കോട്ടകളിലും
കാറ്റിനെയെനിക്ക് കൂട്ട് വിട്ടതിന്,

ഒറ്റപ്പെടലാണോ
കവിതയാണോ
ആദ്യം വന്നതെന്ന്
അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ,

ഞാൻ ചിരിച്ചു.

പ്രണയത്തെയാണോ
അവളെയാണോ
ആദ്യം കണ്ടതെന്ന്

കാറ്റിൽ പൊഴിയുന്ന
പൂവുകണക്കെ
അയാളിലോട്ടവൾ
അടർന്നു വീണു.

ഇതളുകൾ പതിയെ
പൊടിഞ്ഞ് മണ്ണാകുന്നത്
പോലെ അയാളിലവൾ
ലയിച്ചു ചേർന്നു.

പങ്കുവെയ്ക്കുന്നതൊക്കെയും
പൊട്ടക്കവിതകളാണെന്ന്
പൊക്കമുള്ളവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ
പതറിയില്ല ഞാൻ.

പാമരന്റെ
പകൽക്കിനാക്കളാണിതെന്നോ,
പാങ്ങുള്ളവൻ
പലതും പറയുമെന്നോ,

നിങ്ങളുടെ വേരുകൾക്ക്
പടർന്നിറങ്ങുവാൻ തക്ക
ആഴമുള്ളവരെ കണ്ടെത്തുക.

നിങ്ങളുടെ പൂക്കളോടും
പായലിനോടും ഒരുപോലെയവർ
കരുതൽ കാണിക്കുമ്പോൾ,
അവർക്ക് വസന്തം
കൊടുക്കുക.