
ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ
ഒരു യാത്രികൻ്റെ മരപ്പെയ്ത്തുകൾ
എഴുതുന്നതൊന്നും പാഴായിപ്പോകുന്നില്ലെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്ന നിനക്ക്.
ഈ പുസ്തകം
ജീവിതത്തിൽ തിരക്ക് നിറയുകയും എഴുത്ത് കുറയുകയും ചെയ്യുന്നുയെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ എഴുത്തിനെ തിരകെ കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടിയുള്ളൊരു ശ്രമമാണ് ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ എന്ന എന്റെയി പ്രൊജക്റ്റ്.
1 ഒക്ടോബർ 2026 മുതൽ 100 ദിവസം തുടർച്ചായി എഴുതുക, ഓരോ ദിവസവും ഒരു ചിത്രം, അതിനൊപ്പം ഒരു കുറിപ്പ്. അതാണ് ആശയം. എല്ലാം തികഞ്ഞ എഴുത്തുകൾക്ക് പകരം ദിവസവും എഴുതുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. അത് കൊണ്ട്തന്നെ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകും, ക്ഷമിക്കുക.
എഴുത്തെന്ന സ്വപനം തേടി ഒരു നീണ്ട യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലാണ് ഞാൻ. ഏതൊരു സ്വപ്നമോഹിയെപ്പോലെയും പാതി വഴി വീണു പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള അനന്തമായ യാത്ര. അറിയാം, തോറ്റു പോയവരാണ് ഈ യാത്രയിൽ കൂടുതലും. എങ്കിലും അനുഗ്രഹിക്കുക എന്നെ, സഫലമാകട്ടെയീ സ്വപ്നയാത്ര.
ഉള്ളടക്കം
- നവംബർ
- കോളേജ്15 നവംബർ 2026
- കോപ്രായം14 നവംബർ 2026
- യക്ഷി13 നവംബർ 2026
- ഷാംപൂ12 നവംബർ 2026
- അതിഥികൾ11 നവംബർ 2026
- സ്ഫടികപാനീയം10 നവംബർ 2026
- ഉത്തരവാദിത്വം9 നവംബർ 2026
- തണ്ണിമത്തനുകൾ8 നവംബർ 2026
- കളിപ്പാട്ടം7 നവംബർ 2026
- ചിക്കൻകറി6 നവംബർ 2026
- ശബ്ദം5 നവംബർ 2026
- സ്വീകരിക്കുക4 നവംബർ 2026
- ദൂരെയെവിടെയോ3 നവംബർ 2026
- കുറ്റബോധം2 നവംബർ 2026
- ശനിയാഴ്ചകൾ1 നവംബർ 2026
- ഒക്ടോബർ
- ഒക്ടോബർ31 ഒക്ടോബർ 2026
- കോടാലി30 ഒക്ടോബർ 2026
- ബോധോദയം29 ഒക്ടോബർ 2026
ഉള്ളടക്കം
- പൊക്കം28 ഒക്ടോബർ 2026
- വൈകുന്നേരം27 ഒക്ടോബർ 2026
- വഴികൾ26 ഒക്ടോബർ 2026
- കിനാക്കൾ25 ഒക്ടോബർ 2026
- പാത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ24 ഒക്ടോബർ 2026
- മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ23 ഒക്ടോബർ 2026
- ജോർജ്ജിയ22 ഒക്ടോബർ 2026
- ആദ്യം കണ്ടത്21 ഒക്ടോബർ 2026
- പൂവ്20 ഒക്ടോബർ 2026
- പടത്തലവൻ19 ഒക്ടോബർ 2026
- നിങ്ങൾ18 ഒക്ടോബർ 2026
- കുമ്പാരി17 ഒക്ടോബർ 2026
- ധ്രുവനക്ഷത്രം16 ഒക്ടോബർ 2026
- കലാപങ്ങൾ15 ഒക്ടോബർ 2026
- തത്തമ്മ14 ഒക്ടോബർ 2026
- പൂച്ച13 ഒക്ടോബർ 2026
- ധൂമകേതു12 ഒക്ടോബർ 2026
- രഹസ്യങ്ങൾ11 ഒക്ടോബർ 2026
- ചെറിമരങ്ങൾ10 ഒക്ടോബർ 2026
- കടൽ9 ഒക്ടോബർ 2026
നവംബർ
2026
15 ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ

കോളേജ്
വിശാലമായ ഓഡിറ്റോറിയമാണോ?
അതോ ചാരിയിരിക്കാനും
ബസ്സ് കാത്തുനിൽക്കാനും
പറ്റിയ തണലിടങ്ങളോ?
നയിക്കുന്ന ടാറിട്ട റോഡുകളോ,
നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വരാന്തകളുള്ള
പുസ്തകശാലകളാണോ?
ഇടയിലെങ്ങനെ അധ്യാപകരെ
കാണാമെന്ന് പഠിപ്പിച്ച
ക്ലാസ്സ്മുറികളോ?
വടയാണോ ചായയാണോ
മോശമെന്ന് മനസ്സിലാവാത്ത
കാന്റീനോ?
ഉത്സവപ്പറമ്പിലെന്നപോലെ
ജീവിതത്തിൽ കുടമാറ്റം നടത്തുന്ന
കൂട്ടുകാർ.

കോപ്രായം
കവിതയാണെന്ന് പറഞ്ഞ്
കോപ്രായമെഴുതുന്ന എന്നെ
കല്ലുകെട്ടി കായലിൽ
കളയാൻ തോന്നിയത്.
കളയാൻ തക്ക കാപട്യമൊന്നും
കവിതയിലില്ലെന്ന്
കണ്ണാടി നോക്കി ഞാൻ
കള്ളം പറഞ്ഞു.
കവിതകളും.

യക്ഷി
കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങൾ?
ചുടുമണലിലവരെ പഴുപ്പിച്ചെടുക്കുന്നൊരു
യക്ഷിയുണ്ടിവിടെ.
പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്തവരുടെ
നീണ്ട പ്രാർത്ഥനയ്ക്കൊടുവിൽ,
അവളെ തളയ്ക്കാൻ
നാടിന്റെ ദേവി മഴഭൂതങ്ങളെ അയയ്ക്കും.
പൊടി കൊണ്ട് കണ്ണുകെട്ടി പനയിൽ കുടിയിരുത്തും.
ദേവി ഗന്ധർവനെ അയയ്ക്കും.
പാട്ടുമൂളിയവൻ വരുമ്പോൾ
കാറ്റു തണുക്കും, മണലിൽ പച്ച പൊടിക്കും,
തീക്കുണ്ഡങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമാളുകൂടും.
പനമുകളിലവൾ കാത്തിരിക്കെ,
ആ പാട്ടിനൊത്തവർ
രാവ് മുഴുവൻ നൃത്തമാടും.
യക്ഷിയുടെ പ്രാർത്ഥനയും ദേവി കേൾക്കും,
പനയിൽ നിന്നവളെ അഴിച്ചുവിടും.
പൊടിമണം കാറ്റിൽ നിറച്ചുകൊണ്ട്.

ഷാംപൂ
നെടുകെയും, വെളുത്തത് കുറുകെയുമാണ്
വിരിച്ചേക്കുന്നത്.
പലതിന്റെയും നിറം മാറിയിട്ടുണ്ട്.
വള്ളിച്ചെടികൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു.
കുളിക്കാൻ രണ്ടു കപ്പുകൾ
എന്തിനാണാവോ ഇവിടെ,
പഴയത് കളഞ്ഞില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.
വെള്ളത്തിന് നല്ല ചൂടുമുണ്ട്.
ആദ്യത്തെ ദിവസമാണ്.

അതിഥികൾ
വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാതെ കയറിവന്ന
അതിഥികളാണവർ.
കിനാക്കളും കഥകളും പങ്കിട്ടവർ.
പ്രിയപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ
നെറുകയിലൊരു ചുംബനം തന്ന്,
അടുത്ത പുലരിയിൽ
വിട പറഞ്ഞുപോയവർ.
അന്യരാണവർ.

സ്ഫടികപാനീയം
ആൾക്കൂട്ടത്തിനു മുൻപിൽ,
പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ചരിഞ്ഞാടുന്ന
നിന്റെ പച്ചക്കണ്ണുകളെയാണ്
ഞാനാദ്യം കണ്ടത്.
പലവർണ്ണങ്ങൾക്കിടയിലും,
എന്റെ നോട്ടം തങ്ങിനിന്നത്
ആ പച്ചക്കണ്ണുകളിലെ നീലിമയിലായിരുന്നു.
നിന്റെ ലിപികളും, നിന്റെ നൃത്തത്തിന്റെ
നിശ്ചലതകളും അറിയില്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ നിന്നെ ക്ഷണിക്കുകയാണ്,
നിന്റെ നാടിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട
സ്ഫടികപാനീയത്തിനൊപ്പം
നിന്നെക്കുറിച്ച് പറയുവാൻ.
നീ ബാബാ യാഗയുടെ കഥ പറയുമ്പോൾ,
പാലപ്പൂമണമുള്ള രാത്രികളുടെ
കഥ ഞാൻ പറയാം.

ഉത്തരവാദിത്വം
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ
ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു,
കാരണം എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും
കാലം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.
അത് കണ്ടുപിടിക്കലാണ്
നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം.”
നീലശലഭത്തെ
ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട്
അവൾ പറഞ്ഞു,
“അതല്ലേ
ഞാൻ നിന്നെത്തന്നെ കെട്ടിയത്.”

തണ്ണിമത്തനുകൾ
സുന്ദരന്മാരായിരിക്കും
ചില സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളിലെ
തണ്ണിമത്തനുകൾ.
വെള്ളിവെട്ടത്തിൽ
തിളങ്ങി നിൽക്കും,
പക്ഷേ കഴിക്കുമ്പോൾ
ഒരു രുചിയും കാണില്ല.

കളിപ്പാട്ടം
മറന്നുവെച്ച കുട്ടി
വീട് മുഴുവനത്
തിരയുന്നതുപോലെ
നാം ചില മനുഷ്യരെ തിരയും.
കഴിയാതെയവർ
വാതിൽപ്പുറത്ത് കാത്ത്
നിൽപ്പുണ്ടാവും.
വിളിക്കുവാൻ നാമും
മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടാവും.

ചിക്കൻകറി
കാലുമായി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നവൾ
ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും മാഷ്ഡ് പൊട്ടറ്റോയും
ക്രീം സോസും വറുത്ത ബീൻസും
ഉണ്ടാക്കും.
ബാൻഡേജ് കെട്ടിയ കാല്
കസേരയിൽ കയറ്റിവെച്ചിട്ട് പറയും,
സാധാരണ ചിക്കൻകറി
എനിക്കിഷ്ടമല്ലെന്ന്.

ശബ്ദം
പൊടുന്നനെ പാഞ്ഞു വന്ന
വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടുപോയി.
മുടിയിഴകൾ വെള്ളത്തോടൊപ്പം
കണ്ണുകളിലോട്ട് ഒലിച്ചിറങ്ങി.
ശ്വാസമെടുക്കാനാവാതെ
ഞാനലറിക്കരഞ്ഞു.
ചെവികളിൽ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു.
ഞാൻ വീണ്ടും സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത്
കുടഞ്ഞു കരഞ്ഞു.
പ്രാണനു പരിചയമുള്ളതെന്തോ
അടുത്തുണ്ട്.
ആ ശബ്ദം വീണ്ടും,
“പൊന്നേ കരയണ്ട,
അമ്മ ഇപ്പോൾ തല തോർത്താം.”

സ്വീകരിക്കുക
കഞ്ഞിയും പയറുകറിയും തരും.
ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും മാഷ്ഡ് പൊട്ടറ്റോയും
ഒപ്പം ക്രീമി സോസും വറുത്ത ബീൻസും
കിട്ടിയെന്നിരിക്കും.
നിൽക്കും ഞാൻ.

ദൂരെയെവിടെയോ
തിരികെ വന്നതാണ് ഞാൻ.
എന്നെ കണ്ടതും അപ്പൻ
അടുക്കളയിലോട്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
അപ്പനാരെയോ വരയ്ക്കുവാണ്.
വരയും കൈയും നോക്കിനിന്ന
എന്നെ നോക്കി,
“നിന്റെ എഴുത്തുകളും അവന്റെ വീഡിയോകളും
ഞാൻ കാണാറുണ്ട്, നന്നാകുന്നുണ്ട് രണ്ടും.”
ഭംഗിയില്ല ഞങ്ങളുടെ പരുപാടിക്കെന്ന്
ചിരിച്ചോണ്ട് ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
വര തുടരുന്നതിനിടയിൽ മറുപടിയെത്തി.
ദൂരെയെവിടെയോ ആണ് ഞാൻ.

കുറ്റബോധം
മിസൈലുകൾ പതിച്ചപ്പോൾ,
അത്യാവശ്യസാധനങ്ങളും
പ്രാണനും കൈയിലെടുത്ത്
ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ,
തലയ്ക്കുമീതെയുള്ള പ്രകമ്പനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
കാറിൽ പാഞ്ഞപ്പോൾ,
കെട്ടിടങ്ങൾ കഷണങ്ങളാക്കുമ്പോൾ,
തീഗോളമെന്റെ മുറിയെ
പകലാക്കിയപ്പോൾ,
ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് താഴ്നിലയിൽ
ഒളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ,
കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി
നിന്നോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ,
ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക്
പലായനം ചെയ്തപ്പോൾ,
ഞാനിവിടെ സുരക്ഷിതനാണെന്ന്
ഞാൻ നിന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞു.

ശനിയാഴ്ചകൾ
നമുക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ
ചുവന്ന സ്പീക്കറിൽ പതിയെ പൊഴിയുന്നുണ്ടാവും.
ഒത്തിരി പണികളുണ്ടെങ്കിലും
ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഞാനന്നേരം വെറുതെയിരിക്കും.
ഞാൻ നിന്നിലേക്ക് തിരിയും,
കറുത്ത സൂര്യനെപ്പോലുള്ള
നിന്റെ കണ്ണുകളിലോട്ട് നോക്കി,
ഉലഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിവെച്ച്,
നിന്റെ ചുണ്ടുകളെ ഞാൻ നനയ്ക്കും.
നാം അടുക്കളയിലെത്തും,
ആവിയുള്ള ഏലയ്ക്കാച്ചായയ്ക്കൊപ്പം
അടുക്കളത്തറയിൽ നാമിരുവരും പ്രണയത്തിലാഴും.
തളർന്നുപോയ നമ്മളെയന്നേരം
നിന്റെ ചപ്പാത്തികൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരും.
നമ്മുടെ കണ്മണിയുറങ്ങുമ്പോൾ
എന്റെയേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മേശയ്ക്കരികിലിരുന്ന്
ഞാൻ നമ്മളെക്കുറിച്ചൊരു കവിതയെഴുതും.
ഒക്ടോബർ
2026
31 ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ

ഒക്ടോബർ
അരിയിലെ അക്ഷരവെട്ടമായപ്പോൾ
വാഗ്ദേവതയെ തിരികെത്തന്നപ്പോൾ
ഹേമന്തം കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്
ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ
ഒക്ടോബറായി.

കോടാലി
കൂടുതലായിരുന്നു
ഞാൻ മാറ്റിയ വേദനകൾ.
തൈലം പരിഭവം പറഞ്ഞു.

ബോധോദയം
ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ
ഞാൻ ബുദ്ധനാകാറുണ്ട്.
വീണ്ടും മനുഷ്യനാകാറുണ്ട്.

പൊക്കം
പൊക്കം അഡ്ജസ്റ്റ്
ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്
ചില നേരത്ത് ജീവിതം.
ശരിയാകില്ല.

വൈകുന്നേരം
കയറിവരുമ്പോൾ
ഞാനൊരു കാപ്പിയിട്ടു കൊടുക്കും.
തളർന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാമെന്ന്
മരണം പതിയെപ്പറയും.
പറയാൻ പറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന്
കാപ്പി ഊതിക്കൊണ്ട്
ഞാൻ മറുപടി പറയും.
ഞങ്ങളൊരുമിച്ചിറങ്ങും,
വീട്ടിലോട്ട്.

വഴികൾ
എല്ലുകളെയവ വേദനിപ്പിക്കുവാൻ
തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
തെറ്റിയിരിക്കുന്നു എനിക്ക്.

കിനാക്കൾ
നിങ്ങളെ മോഹിപ്പിച്ചേക്കാം.
അറകളെയവ അനായാസം
തുറന്നെന്നും വരാം.
നിങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങൾ അവരോട്
പങ്കുവെയ്ക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ,
കഥകൾ കവർന്നെടുക്കുവാൻ
കിനാക്കളുടെ വേഷംകെട്ടിയ വന്ന
കള്ളന്മാരാണെന്റെ കവിതകൾ.

പാത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ
ഷെൽഫിലെ വെളുത്ത പാത്രങ്ങളായി
മാറുന്ന മായാജാലത്തിന് പിന്നിൽ,
സ്ത്രീകളുണ്ട്.
അവരെയാരും കാണുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം.

മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ
ഞാൻ നട്ടത് പൂച്ചെടികളാണ്.
പൂക്കൾ വിടരുമ്പോൾ
നിന്റെ തന്നെ ഗന്ധമായിരിക്കും.
കൊഴിയില്ല.
പ്രാണനാണ് ഞാൻ
പകുത്തു കൊടുത്തത്.

ജോർജ്ജിയ
നിന്റെ മലഞ്ചെരുവിലെവിടെയോ
കഴിഞ്ഞിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവനെ
കണക്കെയെന്നെ സ്വീകരിച്ചതിന്,
നിന്റെ കൽപ്പാതകളിലും കോട്ടകളിലും
കാറ്റിനെയെനിക്ക് കൂട്ട് വിട്ടതിന്,
നെറുകയിൽവെച്ചെന്നെ
ആകാശം തൊടീച്ചതിന്,
കടിച്ച് ചാറുകുടിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്
കാണിച്ചുതന്നതിന്,
ചാച്ചയുടെ തീലഹരി
“ഗൗമാർജോസ്” എന്നുപറഞ്ഞെനിക്ക്
വെച്ചുനീട്ടിയതിന്,

ആദ്യം കണ്ടത്
കവിതയാണോ
ആദ്യം വന്നതെന്ന്
അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ,
അവളെയാണോ
ആദ്യം കണ്ടതെന്ന്
അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ,
വെള്ളിവെട്ടത്തെയാണോ
ആദ്യം കണ്ടതെന്ന്
ഇന്നുമെനിക്കറിയില്ല.

പൂവ്
പൂവുകണക്കെ
അയാളിലോട്ടവൾ
അടർന്നു വീണു.
പൊടിഞ്ഞ് മണ്ണാകുന്നത്
പോലെ അയാളിലവൾ
ലയിച്ചു ചേർന്നു.

പടത്തലവൻ
പൊട്ടക്കവിതകളാണെന്ന്
പൊക്കമുള്ളവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ
പതറിയില്ല ഞാൻ.
പകൽക്കിനാക്കളാണിതെന്നോ,
പാങ്ങുള്ളവൻ
പലതും പറയുമെന്നോ,
പറഞ്ഞില്ല ഞാൻ.
പൊട്ടക്കവികളുടെ
പടത്തലവനാണ് ഞാനെന്ന്
പുരികം നോക്കിപ്പറഞ്ഞു
ഞാൻ.

നിങ്ങൾ
പടർന്നിറങ്ങുവാൻ തക്ക
ആഴമുള്ളവരെ കണ്ടെത്തുക.
പായലിനോടും ഒരുപോലെയവർ
കരുതൽ കാണിക്കുമ്പോൾ,
അവർക്ക് വസന്തം
കൊടുക്കുക.
മൗനങ്ങളവർ വിവർത്തനം
ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്നോളമാരും
കേൾക്കാത്ത നിങ്ങളുടെ
മർമരങ്ങളവർക്ക്
കൊടുക്കുക.
പടർന്ന് പന്തലിക്കുവാനവർ
ആകാശമാകുമ്പോൾ,
നിങ്ങളെത്തന്നെയവർക്ക്
കൊടുക്കുക.

കുമ്പാരി
വഴി നടത്തുവാൻ വന്ന
വിശുദ്ധനല്ല ഞാൻ.
കട്ടു തിന്നുവാൻ നിങ്ങളുടെ
കൂടെവരുന്ന കുമ്പാരിയാണ് ഞാൻ.

ധ്രുവനക്ഷത്രം
കണക്കെയാകണം നമ്മൾ,
കാറ്റ് കൊടുംകാറ്റാകുമ്പോഴും,
തഴുകി ഒഴുകിയിരുന്ന തിര
തലയ്ക്ക് മീതെ ഉയരുമ്പോഴും,
ധ്രുവനക്ഷത്രം നോക്കി
തീരം മാത്രമാകണം
നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.

കലാപങ്ങൾ
കലാപങ്ങളിൽ നിന്ന്
മുക്തി നേടാനാണ്,
എന്റെ ചുവന്നബുക്കിൽ
കറുത്തമഷിയിൽ
കവിതകളെന്നപ്പേരിൽ ഞാൻ
ജീവിതമെഴുതുന്നത്.
കവിതകളും.

തത്തമ്മ
കാഴ്ചബംഗ്ലാവിലെ കാഴ്ചകൾ
കാണാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു.
“തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച” യെന്നല്ല
മനസ്സിൽ വന്നത്.
ക്രൂരതയാണെന്റെ കണ്ണിൽ
നിറഞ്ഞത്.
കൗതുകത്തിന്റെ കുട്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പൂച്ച
എട്ടു തവണയാണ്
“പൂച്ച, പൂച്ച” എന്നുറക്കെ വിളിച്ച്
എന്റെ പിഞ്ച് പൂച്ചയ്ക്ക് പുറകേയോടിയത്.
ഓരോ അസ്തമയവും പുതിയതാണ്.
ഞാനുമോടി അവളുടെ കൂടെ.

ധൂമകേതു
കണക്കെ, ഏതൊരാൾക്കൂട്ടത്തിലും
നിന്നിലേക്ക് മാത്രമെന്റെ
കണ്ണുകൾ നീണ്ടുചെല്ലാറുണ്ട്.
കനലു പകരുന്നതെന്തോ,
ഇനിയുമെരിഞ്ഞുതീരാതെ
നമുക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും
ബാക്കിയുണ്ട്.

രഹസ്യങ്ങൾ
വായിക്കുന്നത് പോലെയാണ്,
ഓരോ വളവിലും പുതിയതെന്തേലും
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
കാത്തിരിക്കുന്ന പച്ചവള്ളിപ്പടർപ്പുകളും,
മഹാനഗരങ്ങളുടെ പ്രതാപങ്ങളെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കൂടാരക്കോട്ടകളും,
നടവഴിയിലെ പാട്ടുകാരനും,
ഇതുവരെ നുണയാത്ത രുചിയുമായി
ചില്ലുകൂട്ടിലെ പലഹാരങ്ങളും,
പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറിമരങ്ങൾ
നമ്മളെ കളഞ്ഞിട്ട് പോയ
മനുഷ്യർ തിരികെ വരുമ്പോൾ,
വസന്തം മടങ്ങി വന്നുവെന്ന്
പറയുന്നത് പോലെയാണ്.
മരവിച്ച് നിൽക്കും നാമന്നേരം.

കടൽ
വന്നതായിരുന്നു ഞാൻ.
കലിയടങ്ങാത്ത
ആഴമറിയാത്ത
കലങ്ങിമറിഞ്ഞ
ഉപ്പുവെള്ളത്തെ.
വലിക്കുന്ന തിരകളും,
ഉള്ളിലെ അടിത്തട്ട്
കാണുന്ന മാത്രയിൽ
മരണമൊരുക്കുന്ന തീരവും.

കാറ്റ്
കണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ
കാറ്റ് കയറി വന്നു.
ചോദിച്ചില്ല!
ജീവിതം നിലച്ചുപോയത്
കാറ്റിനോടാരോ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മഞ്ഞത്തെരുവ്
കഴിയാത്ത മഞ്ഞത്തെരുവ്
കണക്കെയാണ് നീയെനിക്ക്.
ഇടവഴികളും, ഇന്നോളം
കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുറുക്കുവഴികളും
പൊടുന്നനെയുള്ള തിരിവുകളും,
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വഴിയവസാനങ്ങളും!
ഞാനിപ്പോഴും വഴി തെറ്റി
നടക്കുന്നതെന്നുള്ള ഓർമ്മയാണ്
എന്നെ മുന്നോട്ട് നടത്തുന്നത്.

മുട്ടബ്രെഡുകൾ
പാതിരാത്രിയിൽ പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന
പാതിമുറിച്ച മുട്ടബ്രെഡുകൾ.

നിശ്ശബ്ദത
എങ്ങനെയാണ് ദിവസങ്ങളിങ്ങനെ
കരകാണാ കടലിനോളം
നീളമുള്ളതാകുന്നത്.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിരവറ്റിപ്പോയ കടലിന്റെ
നിശബ്ദ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
കാറ്റവരെ പൊതിഞ്ഞന്നേരം.

നിലാവ്
ഒരു വൈകുന്നേരം
മരണം നമ്മളെത്തേടി വരും.
ഒന്നുകൂടെ മുറുകെ
കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കാലമൊരു
അവസരം തന്നാൽ,
പരസ്പരം കൈ വിടാതിരിക്കാം
നമുക്ക്.

തമ്പ്
യാത്രകൾ അനന്തമായി
നീളുകയും പുലർച്ച
കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പ്രയാണങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഇടവേളയെടുക്കാൻ
അയാൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
തുടർച്ചയാണ് ജീവിതമെന്ന്
അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
കൂട്ടത്തിലോട്ട് ഒരാൾകൂടെ.

വെൺമേഘങ്ങൾ
കണക്കെയാണ് മനുഷ്യമനസ്സ്.
മറുപുറങ്ങളിൽ മൗനവിഷാദത്തിൻ്റെ
മുറിപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞ് നിൽപ്പുണ്ട്.
കഴിയാത്ത ഈ മുറിപ്പാടുകൾക്ക്
മരുന്നു തേടിയുള്ള
യാത്രയിലാണിന്നും മനുഷ്യൻ.
അവസാനമില്ലാത്ത സഞ്ചാരങ്ങൾ.

നന്ദി
പകലിന്റെ സ്വാസ്ഥ്യവുമായതിന്,
പെരുമഴക്കാലത്തിലെ തോണിയുമായതിന്.
