
ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ
ഒരു യാത്രികൻ്റെ മരപ്പെയ്ത്തുകൾ
എഴുതുന്നതൊന്നും പാഴായിപ്പോകുന്നില്ലെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്ന നിനക്ക്.
ഈ പുസ്തകം
ജീവിതത്തിൽ തിരക്ക് നിറയുകയും എഴുത്ത് കുറയുകയും ചെയ്യുന്നുയെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ എഴുത്തിനെ തിരകെ കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടിയുള്ളൊരു ശ്രമമാണ് ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ എന്ന എന്റെയി പ്രൊജക്റ്റ്.
1 ഒക്ടോബർ 2026 മുതൽ 100 ദിവസം തുടർച്ചായി എഴുതുക, ഓരോ ദിവസവും ഒരു ചിത്രം, അതിനൊപ്പം ഒരു കുറിപ്പ്. അതാണ് ആശയം. എല്ലാം തികഞ്ഞ എഴുത്തുകൾക്ക് പകരം ദിവസവും എഴുതുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. അത് കൊണ്ട്തന്നെ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകും, ക്ഷമിക്കുക.
എഴുത്തെന്ന സ്വപനം തേടി ഒരു നീണ്ട യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലാണ് ഞാൻ. ഏതൊരു സ്വപ്നമോഹിയെപ്പോലെയും പാതി വഴി വീണു പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള അനന്തമായ യാത്ര. അറിയാം, തോറ്റു പോയവരാണ് ഈ യാത്രയിൽ കൂടുതലും. എങ്കിലും അനുഗ്രഹിക്കുക എന്നെ, സഫലമാകട്ടെയീ സ്വപ്നയാത്ര.
ഉള്ളടക്കം
- ധ്രുവനക്ഷത്രം16 ഒക്ടോബർ 2026
- കലാപങ്ങൾ15 ഒക്ടോബർ 2026
- തത്തമ്മ14 ഒക്ടോബർ 2026
- പൂച്ച13 ഒക്ടോബർ 2026
- ധൂമകേതു12 ഒക്ടോബർ 2026
- രഹസ്യങ്ങൾ11 ഒക്ടോബർ 2026
- ചെറിമരങ്ങൾ10 ഒക്ടോബർ 2026
- കടൽ9 ഒക്ടോബർ 2026
- കാറ്റ്8 ഒക്ടോബർ 2026
- മഞ്ഞത്തെരുവ്7 ഒക്ടോബർ 2026
- മുട്ടബ്രെഡുകൾ6 ഒക്ടോബർ 2026
- നിശ്ശബ്ദത5 ഒക്ടോബർ 2026
- നിലാവ്4 ഒക്ടോബർ 2026
- തമ്പ്3 ഒക്ടോബർ 2026
- വെൺമേഘങ്ങൾ2 ഒക്ടോബർ 2026
- നന്ദി1 ഒക്ടോബർ 2026
ഒക്ടോബർ
2026
16 ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ

ധ്രുവനക്ഷത്രം
കണക്കെയാകണം നമ്മൾ,
കാറ്റ് കൊടുംകാറ്റാകുമ്പോഴും,
തഴുകി ഒഴുകിയിരുന്ന തിര
തലയ്ക്ക് മീതെ ഉയരുമ്പോഴും,
ധ്രുവനക്ഷത്രം നോക്കി
തീരം മാത്രമാകണം
നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.

കലാപങ്ങൾ
കലാപങ്ങളിൽ നിന്ന്
മുക്തി നേടാനാണ്,
എന്റെ ചുവന്നബുക്കിൽ
കറുത്തമഷിയിൽ
കവിതകളെന്നപ്പേരിൽ ഞാൻ
ജീവിതമെഴുതുന്നത്.
കവിതകളും.

തത്തമ്മ
കാഴ്ചബംഗ്ലാവിലെ കാഴ്ചകൾ
കാണാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു.
“തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച” യെന്നല്ല
മനസ്സിൽ വന്നത്.
ക്രൂരതയാണെന്റെ കണ്ണിൽ
നിറഞ്ഞത്.
കൗതുകത്തിന്റെ കുട്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പൂച്ച
എട്ടു തവണയാണ്
“പൂച്ച, പൂച്ച” എന്നുറക്കെ വിളിച്ച്
എന്റെ പിഞ്ച് പൂച്ചയ്ക്ക് പുറകേയോടിയത്.
ഓരോ അസ്തമയവും പുതിയതാണ്.
ഞാനുമോടി അവളുടെ കൂടെ.

ധൂമകേതു
കണക്കെ, ഏതൊരാൾക്കൂട്ടത്തിലും
നിന്നിലേക്ക് മാത്രമെന്റെ
കണ്ണുകൾ നീണ്ടുചെല്ലാറുണ്ട്.
കനലു പകരുന്നതെന്തോ,
ഇനിയുമെരിഞ്ഞുതീരാതെ
നമുക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും
ബാക്കിയുണ്ട്.

രഹസ്യങ്ങൾ
വായിക്കുന്നത് പോലെയാണ്,
ഓരോ വളവിലും പുതിയതെന്തേലും
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
കാത്തിരിക്കുന്ന പച്ചവള്ളിപ്പടർപ്പുകളും,
മഹാനഗരങ്ങളുടെ പ്രതാപങ്ങളെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കൂടാരക്കോട്ടകളും,
നടവഴിയിലെ പാട്ടുകാരനും,
ഇതുവരെ നുണയാത്ത രുചിയുമായി
ചില്ലുകൂട്ടിലെ പലഹാരങ്ങളും,
പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറിമരങ്ങൾ
നമ്മളെ കളഞ്ഞിട്ട് പോയ
മനുഷ്യർ തിരികെ വരുമ്പോൾ,
വസന്തം മടങ്ങി വന്നുവെന്ന്
പറയുന്നത് പോലെയാണ്.
മരവിച്ച് നിൽക്കും നാമന്നേരം.

കടൽ
വന്നതായിരുന്നു ഞാൻ.
കലിയടങ്ങാത്ത
ആഴമറിയാത്ത
കലങ്ങിമറിഞ്ഞ
ഉപ്പുവെള്ളത്തെ.
വലിക്കുന്ന തിരകളും,
ഉള്ളിലെ അടിത്തട്ട്
കാണുന്ന മാത്രയിൽ
മരണമൊരുക്കുന്ന തീരവും.

കാറ്റ്
കണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ
കാറ്റ് കയറി വന്നു.
ചോദിച്ചില്ല!
ജീവിതം നിലച്ചുപോയത്
കാറ്റിനോടാരോ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മഞ്ഞത്തെരുവ്
കഴിയാത്ത മഞ്ഞത്തെരുവ്
കണക്കെയാണ് നീയെനിക്ക്.
ഇടവഴികളും, ഇന്നോളം
കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുറുക്കുവഴികളും
പൊടുന്നനെയുള്ള തിരിവുകളും,
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വഴിയവസാനങ്ങളും!
ഞാനിപ്പോഴും വഴി തെറ്റി
നടക്കുന്നതെന്നുള്ള ഓർമ്മയാണ്
എന്നെ മുന്നോട്ട് നടത്തുന്നത്.

മുട്ടബ്രെഡുകൾ
പാതിരാത്രിയിൽ പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന
പാതിമുറിച്ച മുട്ടബ്രെഡുകൾ.

നിശ്ശബ്ദത
എങ്ങനെയാണ് ദിവസങ്ങളിങ്ങനെ
കരകാണാ കടലിനോളം
നീളമുള്ളതാകുന്നത്.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിരവറ്റിപ്പോയ കടലിന്റെ
നിശബ്ദ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
കാറ്റവരെ പൊതിഞ്ഞന്നേരം.

നിലാവ്
ഒരു വൈകുന്നേരം
മരണം നമ്മളെത്തേടി വരും.
ഒന്നുകൂടെ മുറുകെ
കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കാലമൊരു
അവസരം തന്നാൽ,
പരസ്പരം കൈ വിടാതിരിക്കാം
നമുക്ക്.

തമ്പ്
യാത്രകൾ അനന്തമായി
നീളുകയും പുലർച്ച
കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
പ്രയാണങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഇടവേളയെടുക്കാൻ
അയാൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
തുടർച്ചയാണ് ജീവിതമെന്ന്
അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
കൂട്ടത്തിലോട്ട് ഒരാൾകൂടെ.

വെൺമേഘങ്ങൾ
കണക്കെയാണ് മനുഷ്യമനസ്സ്.
മറുപുറങ്ങളിൽ മൗനവിഷാദത്തിൻ്റെ
മുറിപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞ് നിൽപ്പുണ്ട്.
കഴിയാത്ത ഈ മുറിപ്പാടുകൾക്ക്
മരുന്നു തേടിയുള്ള
യാത്രയിലാണിന്നും മനുഷ്യൻ.
അവസാനമില്ലാത്ത സഞ്ചാരങ്ങൾ.

നന്ദി
പകലിന്റെ സ്വാസ്ഥ്യവുമായതിന്,
പെരുമഴക്കാലത്തിലെ തോണിയുമായതിന്.
