ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ

ഒരു യാത്രികൻ്റെ മരപ്പെയ്ത്തുകൾ

ബിനോ കൊച്ചുമോൾ വർഗീസ്

എഴുതുന്നതൊന്നും പാഴായിപ്പോകുന്നില്ലെന്ന് ഓർമിപ്പിക്കുന്ന നിനക്ക്.

ഈ പുസ്തകം

ജീവിതത്തിൽ തിരക്ക് നിറയുകയും എഴുത്ത് കുറയുകയും ചെയ്യുന്നുയെന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ എഴുത്തിനെ തിരകെ കൊണ്ട് വരാൻ വേണ്ടിയുള്ളൊരു ശ്രമമാണ് ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ എന്ന എന്റെയി പ്രൊജക്റ്റ്.

1 ഒക്ടോബർ 2026 മുതൽ 100 ദിവസം തുടർച്ചായി എഴുതുക, ഓരോ ദിവസവും ഒരു ചിത്രം, അതിനൊപ്പം ഒരു കുറിപ്പ്. അതാണ് ആശയം. എല്ലാം തികഞ്ഞ എഴുത്തുകൾക്ക് പകരം ദിവസവും എഴുതുക എന്നതാണ് ലക്ഷ്യം. അത് കൊണ്ട്തന്നെ തെറ്റുകുറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടാകും, ക്ഷമിക്കുക.

എഴുത്തെന്ന സ്വപനം തേടി ഒരു നീണ്ട യാത്രയുടെ തുടക്കത്തിലാണ് ഞാൻ. ഏതൊരു സ്വപ്നമോഹിയെപ്പോലെയും പാതി വഴി വീണു പോകാൻ സാധ്യതയുള്ള അനന്തമായ യാത്ര. അറിയാം, തോറ്റു പോയവരാണ് ഈ യാത്രയിൽ കൂടുതലും. എങ്കിലും അനുഗ്രഹിക്കുക എന്നെ, സഫലമാകട്ടെയീ സ്വപ്നയാത്ര.

നാൾവഴി

ഒക്ടോബർ 2026

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17
  18. 18
  19. 19
  20. 20
  21. 21
  22. 22
  23. 23
  24. 24
  25. 25
  26. 26
  27. 27
  28. 28
  29. 29
  30. 30
  31. 31

നവംബർ 2026

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17
  18. 18
  19. 19
  20. 20
  21. 21
  22. 22
  23. 23
  24. 24
  25. 25
  26. 26
  27. 27
  28. 28
  29. 29
  30. 30

ഡിസംബർ 2026

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8
  9. 9
  10. 10
  11. 11
  12. 12
  13. 13
  14. 14
  15. 15
  16. 16
  17. 17
  18. 18
  19. 19
  20. 20
  21. 21
  22. 22
  23. 23
  24. 24
  25. 25
  26. 26
  27. 27
  28. 28
  29. 29
  30. 30
  31. 31

ജനുവരി 2027

  1. 1
  2. 2
  3. 3
  4. 4
  5. 5
  6. 6
  7. 7
  8. 8

46 / 100 ദിവസം

  • എഴുതിയത്
  • വിട്ടുപോയത്
  • വരാനുള്ളത്

നവംബർ

2026

15 ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ

കോളേജ്

15 നവംബർ 2026

എന്താണ് കോളേജ്?
ആദ്യം കണ്ട മരം മൂടിയ
വിശാലമായ ഓഡിറ്റോറിയമാണോ?
അതോ ചാരിയിരിക്കാനും
ബസ്സ് കാത്തുനിൽക്കാനും
പറ്റിയ തണലിടങ്ങളോ?
ചുവന്ന കെട്ടിടങ്ങളിലേക്ക്
നയിക്കുന്ന ടാറിട്ട റോഡുകളോ,
നീണ്ടുകിടക്കുന്ന വരാന്തകളുള്ള
പുസ്തകശാലകളാണോ?
ഉറക്കത്തിന്റെയും ഉണർവിന്റെയും
ഇടയിലെങ്ങനെ അധ്യാപകരെ
കാണാമെന്ന് പഠിപ്പിച്ച
ക്ലാസ്സ്‌മുറികളോ?
വടയാണോ ചായയാണോ
മോശമെന്ന് മനസ്സിലാവാത്ത
കാന്റീനോ?
കോളേജെന്നാൽ നിങ്ങളാണ്,
ഉത്സവപ്പറമ്പിലെന്നപോലെ
ജീവിതത്തിൽ കുടമാറ്റം നടത്തുന്ന
കൂട്ടുകാർ.

കോപ്രായം

14 നവംബർ 2026

കണ്ണാടി നോക്കിയപ്പോഴാണ്
കവിതയാണെന്ന് പറഞ്ഞ്
കോപ്രായമെഴുതുന്ന എന്നെ
കല്ലുകെട്ടി കായലിൽ
കളയാൻ തോന്നിയത്.
എങ്കിലും,
കളയാൻ തക്ക കാപട്യമൊന്നും
കവിതയിലില്ലെന്ന്
കണ്ണാടി നോക്കി ഞാൻ
കള്ളം പറഞ്ഞു.
കള്ളങ്ങൾ പൂക്കട്ടെ,
കവിതകളും.

യക്ഷി

13 നവംബർ 2026

മരുഭൂമിയിലെ യക്ഷിയുടെ
കഥ കേട്ടിട്ടുണ്ടോ നിങ്ങൾ?
മനുഷ്യരുടെ ഉള്ളിലെ വെള്ളമൂറ്റിക്കുടിച്ച്
ചുടുമണലിലവരെ പഴുപ്പിച്ചെടുക്കുന്നൊരു
യക്ഷിയുണ്ടിവിടെ.
അവളുടെ വെയിലിൽ പൊള്ളി
പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാത്തവരുടെ
നീണ്ട പ്രാർത്ഥനയ്ക്കൊടുവിൽ,
അവളെ തളയ്ക്കാൻ
നാടിന്റെ ദേവി മഴഭൂതങ്ങളെ അയയ്ക്കും.
ഒരു ചെറുചാറ്റൽ കൊണ്ട് മഴയവളെ ആവാഹിച്ച്,
പൊടി കൊണ്ട് കണ്ണുകെട്ടി പനയിൽ കുടിയിരുത്തും.
പിന്നെ നാടിന്റെ ആഗ്രഹംപോലെ
ദേവി ഗന്ധർവനെ അയയ്ക്കും.
പാട്ടുമൂളിയവൻ വരുമ്പോൾ
കാറ്റു തണുക്കും, മണലിൽ പച്ച പൊടിക്കും,
തീക്കുണ്ഡങ്ങൾക്ക് ചുറ്റുമാളുകൂടും.
പനമുകളിലവൾ കാത്തിരിക്കെ,
ആ പാട്ടിനൊത്തവർ
രാവ് മുഴുവൻ നൃത്തമാടും.
നാളുകൾ കഴിയുമ്പോൾ
യക്ഷിയുടെ പ്രാർത്ഥനയും ദേവി കേൾക്കും,
പനയിൽ നിന്നവളെ അഴിച്ചുവിടും.
കെട്ടഴിഞ്ഞവൾ വീണ്ടും വരും,
പൊടിമണം കാറ്റിൽ നിറച്ചുകൊണ്ട്.

ഷാംപൂ

12 നവംബർ 2026

കുളിമുറിയിലെ മഞ്ഞ ടൈൽ
നെടുകെയും, വെളുത്തത് കുറുകെയുമാണ്
വിരിച്ചേക്കുന്നത്.
പലതിന്റെയും നിറം മാറിയിട്ടുണ്ട്.
ഞാൻ വെച്ച കുപ്പിയിലെ
വള്ളിച്ചെടികൾ വളർന്നിരിക്കുന്നു.
കുളിക്കാൻ രണ്ടു കപ്പുകൾ
എന്തിനാണാവോ ഇവിടെ,
പഴയത് കളഞ്ഞില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.
അവളുടെ ഷാംപൂ തീരാറായിരിക്കുന്നു,
വെള്ളത്തിന് നല്ല ചൂടുമുണ്ട്.
ജോലി പോയിട്ടിന്ന്
ആദ്യത്തെ ദിവസമാണ്.

അതിഥികൾ

11 നവംബർ 2026

എന്റെ കവിതകൾക്ക് എന്നെയറിയില്ല.
ഒറ്റയ്ക്കുള്ളൊരു വൈകുന്നേരമെന്റെ
വീട്ടിലേക്ക് ക്ഷണിക്കാതെ കയറിവന്ന
അതിഥികളാണവർ.
ആദ്യമായി കണ്ടിട്ടും, കാപ്പിക്കൊപ്പം
കിനാക്കളും കഥകളും പങ്കിട്ടവർ.
ഒരു രാവ് മുഴുവനെനിക്ക് കൂട്ടിരുന്നിട്ട്,
പ്രിയപ്പെട്ടവരെപ്പോലെ
നെറുകയിലൊരു ചുംബനം തന്ന്,
അടുത്ത പുലരിയിൽ
വിട പറഞ്ഞുപോയവർ.
ഇനി കാണാനിടയില്ലാത്ത
അന്യരാണവർ.

സ്ഫടികപാനീയം

10 നവംബർ 2026

പച്ചക്കുപ്പികൾ പിടിച്ച് ചാഞ്ഞിരിക്കുന്ന
ആൾക്കൂട്ടത്തിനു മുൻപിൽ,
പതിഞ്ഞ താളത്തിൽ ചരിഞ്ഞാടുന്ന
നിന്റെ പച്ചക്കണ്ണുകളെയാണ്
ഞാനാദ്യം കണ്ടത്.
ചുറ്റുപാടും മാറിമറിഞ്ഞ
പലവർണ്ണങ്ങൾക്കിടയിലും,
എന്റെ നോട്ടം തങ്ങിനിന്നത്
ആ പച്ചക്കണ്ണുകളിലെ നീലിമയിലായിരുന്നു.
നിന്നെ കാത്തിരുന്ന ഇരുട്ടിന് പക്ഷേ,
നിന്റെ ലിപികളും, നിന്റെ നൃത്തത്തിന്റെ
നിശ്ചലതകളും അറിയില്ലായിരുന്നു.
എങ്കിലും,
ഞാൻ നിന്നെ ക്ഷണിക്കുകയാണ്,
നിന്റെ നാടിന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട
സ്ഫടികപാനീയത്തിനൊപ്പം
നിന്നെക്കുറിച്ച് പറയുവാൻ.
കലങ്ങിയ കണ്ണുകളുമായി
നീ ബാബാ യാഗയുടെ കഥ പറയുമ്പോൾ,
പാലപ്പൂമണമുള്ള രാത്രികളുടെ
കഥ ഞാൻ പറയാം.

ഉത്തരവാദിത്വം

9 നവംബർ 2026

നീലപ്പൂവിനെ തിരഞ്ഞു
നടക്കുന്നതിനിടയിൽ
ഞാനവളോട് പറഞ്ഞു,
“ജീവിക്കാൻ എന്തേലും
കാരണം എല്ലാ മനുഷ്യർക്കും
കാലം കൊടുത്തിട്ടുണ്ടാവും.
അത് കണ്ടുപിടിക്കലാണ്
നമ്മുടെ ഉത്തരവാദിത്വം.”
അരികിൽ വന്നൊരു
നീലശലഭത്തെ
ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ട്
അവൾ പറഞ്ഞു,
“അതല്ലേ
ഞാൻ നിന്നെത്തന്നെ കെട്ടിയത്.”

തണ്ണിമത്തനുകൾ

8 നവംബർ 2026

കാണുമ്പോൾ ചുവന്നുതുടുത്ത്
സുന്ദരന്മാരായിരിക്കും
ചില സൂപ്പർമാർക്കറ്റുകളിലെ
തണ്ണിമത്തനുകൾ.
പ്ലാസ്റ്റിക്കിൽ പൊതിഞ്ഞ്
വെള്ളിവെട്ടത്തിൽ
തിളങ്ങി നിൽക്കും,
പക്ഷേ കഴിക്കുമ്പോൾ
ഒരു രുചിയും കാണില്ല.
ചില മനുഷ്യരെപ്പോലെ.

കളിപ്പാട്ടം

7 നവംബർ 2026

വാതിൽപ്പുറത്ത് കളിപ്പാട്ടം
മറന്നുവെച്ച കുട്ടി
വീട് മുഴുവനത്
തിരയുന്നതുപോലെ
നാം ചില മനുഷ്യരെ തിരയും.
വിളിക്കാതെ കയറിവരാൻ
കഴിയാതെയവർ
വാതിൽപ്പുറത്ത് കാത്ത്
നിൽപ്പുണ്ടാവും.
വാതിലിൽ മുട്ടുവാനവരും
വിളിക്കുവാൻ നാമും
മറന്നുപോയിട്ടുണ്ടാവും.

ചിക്കൻകറി

6 നവംബർ 2026

രാവിലെ മുതൽ നീരുവെച്ച
കാലുമായി കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നവൾ
ഉച്ചയ്ക്ക് അടുക്കളയിൽ കയറി
ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും മാഷ്ഡ് പൊട്ടറ്റോയും
ക്രീം സോസും വറുത്ത ബീൻസും
ഉണ്ടാക്കും.
എല്ലാം വിളമ്പിവെച്ച്,
ബാൻഡേജ് കെട്ടിയ കാല്
കസേരയിൽ കയറ്റിവെച്ചിട്ട് പറയും,
സാധാരണ ചിക്കൻകറി
എനിക്കിഷ്ടമല്ലെന്ന്.

ശബ്ദം

5 നവംബർ 2026

ഒരുച്ചയ്ക്ക്,
പൊടുന്നനെ പാഞ്ഞു വന്ന
വെള്ളത്തിൽ ഞാൻ പെട്ടുപോയി.
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടെന്റെ
മുടിയിഴകൾ വെള്ളത്തോടൊപ്പം
കണ്ണുകളിലോട്ട് ഒലിച്ചിറങ്ങി.
എന്റെ തലയിലെന്തോ ഓടുന്നു,
ശ്വാസമെടുക്കാനാവാതെ
ഞാനലറിക്കരഞ്ഞു.
വെള്ളത്താൽ മൂടിയ
ചെവികളിൽ ശബ്ദം മുഴങ്ങുന്നു.
ഞാൻ വീണ്ടും സർവ്വശക്തിയുമെടുത്ത്
കുടഞ്ഞു കരഞ്ഞു.
വെള്ളം തെല്ല് നിന്നപ്പോൾ
പ്രാണനു പരിചയമുള്ളതെന്തോ
അടുത്തുണ്ട്.
രക്ഷപ്പെടാൻ ഞാനതിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു,
ആ ശബ്ദം വീണ്ടും,
“പൊന്നേ കരയണ്ട,
അമ്മ ഇപ്പോൾ തല തോർത്താം.”

സ്വീകരിക്കുക

4 നവംബർ 2026

ഒരു വ്യാഴാഴ്ച വൈകുന്നേരം ജീവിതം
കഞ്ഞിയും പയറുകറിയും തരും.
ശനി ഉച്ചയ്ക്ക്
ഗ്രിൽഡ് ചിക്കനും മാഷ്ഡ് പൊട്ടറ്റോയും
ഒപ്പം ക്രീമി സോസും വറുത്ത ബീൻസും
കിട്ടിയെന്നിരിക്കും.
രണ്ടിനും മുന്നിൽ ഒരേ പുഞ്ചിരിയോടെ
നിൽക്കും ഞാൻ.

ദൂരെയെവിടെയോ

3 നവംബർ 2026

ദൂരെയെവിടുന്നോ വീട്ടിലേക്ക്
തിരികെ വന്നതാണ് ഞാൻ.
“ഡീ…ഒരു ചായ എടുക്ക്, മൂത്തോൻ വന്നു.”
എന്നെ കണ്ടതും അപ്പൻ
അടുക്കളയിലോട്ട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞു.
ചിത്രമുറിയിലിരുന്ന്
അപ്പനാരെയോ വരയ്ക്കുവാണ്.
വരയും കൈയും നോക്കിനിന്ന
എന്നെ നോക്കി,
“നിന്റെ എഴുത്തുകളും അവന്റെ വീഡിയോകളും
ഞാൻ കാണാറുണ്ട്, നന്നാകുന്നുണ്ട് രണ്ടും.”
അപ്പന്റെ വരകളോളം
ഭംഗിയില്ല ഞങ്ങളുടെ പരുപാടിക്കെന്ന്
ചിരിച്ചോണ്ട് ഞാൻ മറുപടി പറഞ്ഞു.
“ഇതിലും നന്നാകും”
വര തുടരുന്നതിനിടയിൽ മറുപടിയെത്തി.
മുറിയിൽ പെയിന്റിന്റെ മണം.
ദൂരെയെവിടെയോ ആണ് ഞാൻ.

കുറ്റബോധം

2 നവംബർ 2026

ഞാൻ നിന്നോട് കള്ളം പറയുകയായിരുന്നു.
നിന്നെ കാത്തിരുന്ന വീടിനരികിൽ
മിസൈലുകൾ പതിച്ചപ്പോൾ,
അത്യാവശ്യസാധനങ്ങളും
പ്രാണനും കൈയിലെടുത്ത്
ഓടാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ,
തലയ്ക്കുമീതെയുള്ള പ്രകമ്പനങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ
കാറിൽ പാഞ്ഞപ്പോൾ,
ഞാൻ നിന്നോട് കള്ളം പറയുകയായിരുന്നു.
ഡ്രോണുകൾ മൂളിപ്പറന്ന്
കെട്ടിടങ്ങൾ കഷണങ്ങളാക്കുമ്പോൾ,
തീഗോളമെന്റെ മുറിയെ
പകലാക്കിയപ്പോൾ,
ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് താഴ്നിലയിൽ
ഒളിച്ചിരുന്നപ്പോൾ,
ഞാൻ നിന്നോട് കള്ളം പറയുകയായിരുന്നു.
ഇനിയൊരിക്കലും പരസ്പരം
കാണാൻ കഴിയില്ലെന്ന് കരുതി
നിന്നോട് സംസാരിച്ചപ്പോൾ,
ഒരിടത്തുനിന്ന് മറ്റൊരിടത്തേക്ക്
പലായനം ചെയ്തപ്പോൾ,
ഒരു തരിമ്പുപോലും കുറ്റബോധമില്ലാതെ
ഞാനിവിടെ സുരക്ഷിതനാണെന്ന്
ഞാൻ നിന്നോട് കള്ളം പറഞ്ഞു.

ശനിയാഴ്ചകൾ

1 നവംബർ 2026

ചില ശനിയാഴ്ചകളിൽ
നമുക്കേറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട പാട്ടുകൾ
ചുവന്ന സ്‌പീക്കറിൽ പതിയെ പൊഴിയുന്നുണ്ടാവും.
മനോഹരമായൊരു ആഴ്ചാവസാനം
ഒത്തിരി പണികളുണ്ടെങ്കിലും
ഒന്നും ചെയ്യാതെ ഞാനന്നേരം വെറുതെയിരിക്കും.
പാട്ടെന്നിൽ പടരുമ്പോൾ
ഞാൻ നിന്നിലേക്ക് തിരിയും,
കറുത്ത സൂര്യനെപ്പോലുള്ള
നിന്റെ കണ്ണുകളിലോട്ട് നോക്കി,
ഉലഞ്ഞുകിടക്കുന്ന മുടിയിഴകൾ ഒതുക്കിവെച്ച്,
നിന്റെ ചുണ്ടുകളെ ഞാൻ നനയ്ക്കും.
നനഞ്ഞ ചുണ്ടുകൾക്ക് ചൂട് പകരാനായി
നാം അടുക്കളയിലെത്തും,
ആവിയുള്ള ഏലയ്ക്കാച്ചായയ്ക്കൊപ്പം
അടുക്കളത്തറയിൽ നാമിരുവരും പ്രണയത്തിലാഴും.
ഊറ്റിക്കളഞ്ഞ തേയിലപ്പൊടിപോലെ
തളർന്നുപോയ നമ്മളെയന്നേരം
നിന്റെ ചപ്പാത്തികൾ തിരികെ കൊണ്ടുവരും.
ശേഷം,
നമ്മുടെ കണ്മണിയുറങ്ങുമ്പോൾ
എന്റെയേറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട മേശയ്ക്കരികിലിരുന്ന്
ഞാൻ നമ്മളെക്കുറിച്ചൊരു കവിതയെഴുതും.

ഒക്ടോബർ

2026

31 ചിത്രക്കുറിപ്പുകൾ

ഒക്ടോബർ

31 ഒക്ടോബർ 2026

ആദ്യാക്ഷരം കുറിച്ചവർക്ക്
അരിയിലെ അക്ഷരവെട്ടമായപ്പോൾ
നഷ്ടപ്പെട്ടു പോയെന്ന് കരുതിയ
വാഗ്ദേവതയെ തിരികെത്തന്നപ്പോൾ
ഉരുകിയൊലിച്ച ചൂടുകാലത്തിന് ശേഷം
ഹേമന്തം കാത്തിരിപ്പുണ്ടെന്ന്
ഓർമ്മിപ്പിച്ചപ്പോൾ
നിങ്ങളെനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട
ഒക്ടോബറായി.

കോടാലി

30 ഒക്ടോബർ 2026

മറ്റാരും മാറ്റിയതിനെക്കാൾ
കൂടുതലായിരുന്നു
ഞാൻ മാറ്റിയ വേദനകൾ.
എന്നിട്ടും പേര് കോടാലിയാണെന്ന്
തൈലം പരിഭവം പറഞ്ഞു.

ബോധോദയം

29 ഒക്ടോബർ 2026

കൊടിയ വേദനകളുടെ
ആശുപത്രി വരാന്തയിൽ
ഞാൻ ബുദ്ധനാകാറുണ്ട്.
വേദന ശമിക്കുമ്പോൾ
വീണ്ടും മനുഷ്യനാകാറുണ്ട്.

പൊക്കം

28 ഒക്ടോബർ 2026

ഓഫീസിലെ കസേരയുടെ
പൊക്കം അഡ്ജസ്റ്റ്
ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്
ചില നേരത്ത് ജീവിതം.
എത്ര അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്താലും
ശരിയാകില്ല.

വൈകുന്നേരം

27 ഒക്ടോബർ 2026

ഒരു വൈകുന്നേരം മരണം
കയറിവരുമ്പോൾ
ഞാനൊരു കാപ്പിയിട്ടു കൊടുക്കും.
പോകാമെന്ന് ഞാനങ്ങോട്ട് പറയും.
കാപ്പി കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ
തളർന്നുവെന്ന് എനിക്കറിയാമെന്ന്
മരണം പതിയെപ്പറയും.
ആരോടുമത് ഇതുവരെ
പറയാൻ പറ്റിയിട്ടില്ലെന്ന്
കാപ്പി ഊതിക്കൊണ്ട്
ഞാൻ മറുപടി പറയും.
കപ്പുകൾ കഴുകിവെച്ചതിനുശേഷം
ഞങ്ങളൊരുമിച്ചിറങ്ങും,
വീട്ടിലോട്ട്.

വഴികൾ

26 ഒക്ടോബർ 2026

എന്റെ മുറിവുകൾ ഉണങ്ങുന്നില്ല.
ഹൃദയത്തെ കീറിമുറിച്ചെന്റെ
എല്ലുകളെയവ വേദനിപ്പിക്കുവാൻ
തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഇതിൽനിന്ന് മടങ്ങിപ്പോകാൻ
എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല.
വീട്ടിലേക്കുള്ള വഴികൾ
തെറ്റിയിരിക്കുന്നു എനിക്ക്.

കിനാക്കൾ

25 ഒക്ടോബർ 2026

എന്റെ കവിതകൾ
നിങ്ങളെ മോഹിപ്പിച്ചേക്കാം.
നിങ്ങളുടെ മണിച്ചിത്രത്താഴിട്ട
അറകളെയവ അനായാസം
തുറന്നെന്നും വരാം.
അന്നേരമാരും കേൾക്കാത്ത
നിങ്ങളുടെ രഹസ്യങ്ങൾ അവരോട്
പങ്കുവെയ്ക്കാനൊരുങ്ങുമ്പോൾ,
ഓർക്കുക,
കഥകൾ കവർന്നെടുക്കുവാൻ
കിനാക്കളുടെ വേഷംകെട്ടിയ വന്ന
കള്ളന്മാരാണെന്റെ കവിതകൾ.

പാത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ

24 ഒക്ടോബർ 2026

സിങ്കിലെ കറുത്ത പാത്രക്കൂട്ടങ്ങൾ
ഷെൽഫിലെ വെളുത്ത പാത്രങ്ങളായി
മാറുന്ന മായാജാലത്തിന് പിന്നിൽ,
അടുക്കളയിൽ എരിഞ്ഞുതീർന്ന
സ്ത്രീകളുണ്ട്.
കൺകെട്ട് വിദ്യയിലെന്നപോലെ
അവരെയാരും കാണുന്നില്ലെന്ന് മാത്രം.

മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ

23 ഒക്ടോബർ 2026

നീ തന്ന മുറിവുകളിൽ
ഞാൻ നട്ടത് പൂച്ചെടികളാണ്.
ചോര നനച്ചു വളർത്തിയവയിൽ
പൂക്കൾ വിടരുമ്പോൾ
നിന്റെ തന്നെ ഗന്ധമായിരിക്കും.
ഇനിയെന്റെ മഞ്ഞപ്പൂക്കൾ
കൊഴിയില്ല.
പ്രാണനാണ് ഞാൻ
പകുത്തു കൊടുത്തത്.

ജോർജ്ജിയ

22 ഒക്ടോബർ 2026

നന്ദി ജോർജ്ജിയ,
ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയിട്ടും
നിന്റെ മലഞ്ചെരുവിലെവിടെയോ
കഴിഞ്ഞിരുന്ന പ്രിയപ്പെട്ടവനെ
കണക്കെയെന്നെ സ്വീകരിച്ചതിന്,
പോയകാലത്തിന്റെ കഥകളുറങ്ങുന്ന
നിന്റെ കൽപ്പാതകളിലും കോട്ടകളിലും
കാറ്റിനെയെനിക്ക് കൂട്ട് വിട്ടതിന്,
കസ്ബെഗിയിലെ ഹിമപർവ്വതങ്ങളുടെ
നെറുകയിൽവെച്ചെന്നെ
ആകാശം തൊടീച്ചതിന്,
നിന്റേത് മാത്രമായ ഖിങ്കാലി
കടിച്ച് ചാറുകുടിക്കുന്നതെങ്ങനെയെന്ന്
കാണിച്ചുതന്നതിന്,
നിന്റെ മടിത്തട്ടിൽ പിറന്ന
ചാച്ചയുടെ തീലഹരി
“ഗൗമാർജോസ്” എന്നുപറഞ്ഞെനിക്ക്
വെച്ചുനീട്ടിയതിന്,
ചുംബനം സാകർത്തവേലോ.

ആദ്യം കണ്ടത്

21 ഒക്ടോബർ 2026

ഒറ്റപ്പെടലാണോ
കവിതയാണോ
ആദ്യം വന്നതെന്ന്
അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ,
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
പ്രണയത്തെയാണോ
അവളെയാണോ
ആദ്യം കണ്ടതെന്ന്
അവർ ചോദിച്ചപ്പോൾ,
ഞാൻ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
മിന്നലിനെയാണോ
വെള്ളിവെട്ടത്തെയാണോ
ആദ്യം കണ്ടതെന്ന്
ഇന്നുമെനിക്കറിയില്ല.

പൂവ്

20 ഒക്ടോബർ 2026

കാറ്റിൽ പൊഴിയുന്ന
പൂവുകണക്കെ
അയാളിലോട്ടവൾ
അടർന്നു വീണു.
ഇതളുകൾ പതിയെ
പൊടിഞ്ഞ് മണ്ണാകുന്നത്
പോലെ അയാളിലവൾ
ലയിച്ചു ചേർന്നു.
ഒടുവിലവൾ വീടെത്തിയിരിക്കുന്നു.

പടത്തലവൻ

19 ഒക്ടോബർ 2026

പങ്കുവെയ്ക്കുന്നതൊക്കെയും
പൊട്ടക്കവിതകളാണെന്ന്
പൊക്കമുള്ളവർ പറഞ്ഞപ്പോൾ
പതറിയില്ല ഞാൻ.
പാമരന്റെ
പകൽക്കിനാക്കളാണിതെന്നോ,
പാങ്ങുള്ളവൻ
പലതും പറയുമെന്നോ,
പറഞ്ഞില്ല ഞാൻ.
പകരം,
പൊട്ടക്കവികളുടെ
പടത്തലവനാണ് ഞാനെന്ന്
പുരികം നോക്കിപ്പറഞ്ഞു
ഞാൻ.

നിങ്ങൾ

18 ഒക്ടോബർ 2026

നിങ്ങളുടെ വേരുകൾക്ക്
പടർന്നിറങ്ങുവാൻ തക്ക
ആഴമുള്ളവരെ കണ്ടെത്തുക.
നിങ്ങളുടെ പൂക്കളോടും
പായലിനോടും ഒരുപോലെയവർ
കരുതൽ കാണിക്കുമ്പോൾ,
അവർക്ക് വസന്തം
കൊടുക്കുക.
ലിപികളില്ലാത്ത നിങ്ങളുടെ
മൗനങ്ങളവർ വിവർത്തനം
ചെയ്യുമ്പോൾ, ഇന്നോളമാരും
കേൾക്കാത്ത നിങ്ങളുടെ
മർമരങ്ങളവർക്ക്
കൊടുക്കുക.
നിങ്ങളുടെ ചില്ലകൾക്ക്
പടർന്ന് പന്തലിക്കുവാനവർ
ആകാശമാകുമ്പോൾ,
നിങ്ങളെത്തന്നെയവർക്ക്
കൊടുക്കുക.

കുമ്പാരി

17 ഒക്ടോബർ 2026

വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നിങ്ങളെ
വഴി നടത്തുവാൻ വന്ന
വിശുദ്ധനല്ല ഞാൻ.
വിലക്കപ്പെട്ട കനികളെ
കട്ടു തിന്നുവാൻ നിങ്ങളുടെ
കൂടെവരുന്ന കുമ്പാരിയാണ് ഞാൻ.

ധ്രുവനക്ഷത്രം

16 ഒക്ടോബർ 2026

ആഴക്കടലിലെ കപ്പൽ
കണക്കെയാകണം നമ്മൾ,
സദാ കൂടെയുണ്ടായിരുന്ന
കാറ്റ് കൊടുംകാറ്റാകുമ്പോഴും,
തഴുകി ഒഴുകിയിരുന്ന തിര
തലയ്ക്ക് മീതെ ഉയരുമ്പോഴും,
പതറരുത്,
ധ്രുവനക്ഷത്രം നോക്കി
തീരം മാത്രമാകണം
നമ്മുടെ ലക്ഷ്യം.

കലാപങ്ങൾ

15 ഒക്ടോബർ 2026

തലച്ചോറിൽ മുഴങ്ങുന്ന
കലാപങ്ങളിൽ നിന്ന്
മുക്തി നേടാനാണ്,
എന്റെ ചുവന്നബുക്കിൽ
കറുത്തമഷിയിൽ
കവിതകളെന്നപ്പേരിൽ ഞാൻ
ജീവിതമെഴുതുന്നത്.
കലാപങ്ങൾ അവസാനിക്കുന്നില്ല,
കവിതകളും.

തത്തമ്മ

14 ഒക്ടോബർ 2026

മുപ്പതുകളിലെ ഞാൻ
കാഴ്ചബംഗ്ലാവിലെ കാഴ്ചകൾ
കാണാനിറങ്ങിയതായിരുന്നു.
കടുംപച്ചത്തത്തയെ കണ്ടപ്പോൾ
“തത്തമ്മേ പൂച്ച പൂച്ച” യെന്നല്ല
മനസ്സിൽ വന്നത്.
കൂട്ടിലിട്ട കിളിയോടുള്ള
ക്രൂരതയാണെന്റെ കണ്ണിൽ
നിറഞ്ഞത്.
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ യൗവനത്തിൽ
കൗതുകത്തിന്റെ കുട്ടി മരിച്ചിരിക്കുന്നു.

പൂച്ച

13 ഒക്ടോബർ 2026

വൈകുന്നേരത്തെ നടത്തത്തിനിടയിൽ
എട്ടു തവണയാണ്
“പൂച്ച, പൂച്ച” എന്നുറക്കെ വിളിച്ച്
എന്റെ പിഞ്ച് പൂച്ചയ്ക്ക് പുറകേയോടിയത്.
ആശാൻ പറഞ്ഞത് ഓർമ്മവന്നുവന്നേരം,
ഓരോ അസ്തമയവും പുതിയതാണ്.
അടുത്ത വളവിൽ പൂച്ചയ്ക്ക് പുറകേ
ഞാനുമോടി അവളുടെ കൂടെ.

ധൂമകേതു

12 ഒക്ടോബർ 2026

ധനുമാസത്തിലെ ധൂമകേതു
കണക്കെ, ഏതൊരാൾക്കൂട്ടത്തിലും
നിന്നിലേക്ക് മാത്രമെന്റെ
കണ്ണുകൾ നീണ്ടുചെല്ലാറുണ്ട്.
ഓരോ ധനുവിലും മടങ്ങിവരാൻ
കനലു പകരുന്നതെന്തോ,
ഇനിയുമെരിഞ്ഞുതീരാതെ
നമുക്കിടയിൽ ഇപ്പോഴും
ബാക്കിയുണ്ട്.

രഹസ്യങ്ങൾ

11 ഒക്ടോബർ 2026

യാത്രകളെന്നാൽ കവിതകൾ
വായിക്കുന്നത് പോലെയാണ്,
ഓരോ വളവിലും പുതിയതെന്തേലും
ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടാകും.
കല്ലുവിരിച്ച പാതയിൽ
കാത്തിരിക്കുന്ന പച്ചവള്ളിപ്പടർപ്പുകളും,
മഹാനഗരങ്ങളുടെ പ്രതാപങ്ങളെ
ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന കൂടാരക്കോട്ടകളും,
ഇതുവരെ കേൾക്കാത്ത പാട്ടുമായി
നടവഴിയിലെ പാട്ടുകാരനും,
ഇതുവരെ നുണയാത്ത രുചിയുമായി
ചില്ലുകൂട്ടിലെ പലഹാരങ്ങളും,
ഏതോ രഹസ്യം നാടോടിയോട്
പറയുവാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ട്.

ചെറിമരങ്ങൾ

10 ഒക്ടോബർ 2026

ഒരു വാക്ക് പോലും പറയാതെ
നമ്മളെ കളഞ്ഞിട്ട് പോയ
മനുഷ്യർ തിരികെ വരുമ്പോൾ,
വേരുകളറ്റുപോയ ചെറിമരങ്ങളോട്
വസന്തം മടങ്ങി വന്നുവെന്ന്
പറയുന്നത് പോലെയാണ്.
പുഞ്ചിരിക്കാനാകാതെ
മരവിച്ച് നിൽക്കും നാമന്നേരം.

കടൽ

9 ഒക്ടോബർ 2026

കടലു കാണാൻ
വന്നതായിരുന്നു ഞാൻ.
അലയടങ്ങാത്ത
കലിയടങ്ങാത്ത
ആഴമറിയാത്ത
കലങ്ങിമറിഞ്ഞ
ഉപ്പുവെള്ളത്തെ.
ഇറങ്ങിയാൽ കൊളുത്തി
വലിക്കുന്ന തിരകളും,
ഉള്ളിലെ അടിത്തട്ട്
കാണുന്ന മാത്രയിൽ
മരണമൊരുക്കുന്ന തീരവും.
കണ്ടതെന്നെയാണ്.

കാറ്റ്

8 ഒക്ടോബർ 2026

വൈകുന്നേരത്തെ കടൽ
കണ്ട് നിൽക്കുമ്പോൾ
കാറ്റ് കയറി വന്നു.
എന്താണിവിടെയെന്ന്
ചോദിച്ചില്ല!
തിരവറ്റിപ്പോയ കടലുപോലെ
ജീവിതം നിലച്ചുപോയത്
കാറ്റിനോടാരോ പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.

മഞ്ഞത്തെരുവ്

7 ഒക്ടോബർ 2026

ഇതുവരെയും വഴിപഠിക്കാൻ
കഴിയാത്ത മഞ്ഞത്തെരുവ്
കണക്കെയാണ് നീയെനിക്ക്.
ഇനിയും പിടികിട്ടാത്ത
ഇടവഴികളും, ഇന്നോളം
കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത കുറുക്കുവഴികളും
അതിൽ,
പൊടുന്നനെയുള്ള തിരിവുകളും,
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വഴിയവസാനങ്ങളും!
എങ്കിലും നിന്നിൽ തന്നെയാണല്ലോ
ഞാനിപ്പോഴും വഴി തെറ്റി
നടക്കുന്നതെന്നുള്ള ഓർമ്മയാണ്
എന്നെ മുന്നോട്ട് നടത്തുന്നത്.

മുട്ടബ്രെഡുകൾ

6 ഒക്ടോബർ 2026

പ്രണയത്തിൻ്റെ പകൽക്കിനാക്കളിലൊന്നാണ്,
പാതിരാത്രിയിൽ പങ്കുവെയ്ക്കുന്ന
പാതിമുറിച്ച മുട്ടബ്രെഡുകൾ.

നിശ്ശബ്ദത

5 ഒക്ടോബർ 2026

നിന്നെ കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ
എങ്ങനെയാണ് ദിവസങ്ങളിങ്ങനെ
കരകാണാ കടലിനോളം
നീളമുള്ളതാകുന്നത്.
അയാളുടെ ചോദ്യത്തിന്
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ
തിരവറ്റിപ്പോയ കടലിന്റെ
നിശബ്ദ നിറഞ്ഞുനിന്നു.
ഉത്തരമില്ലാത്ത മൗനംകൊണ്ട്
കാറ്റവരെ പൊതിഞ്ഞന്നേരം.

നിലാവ്

4 ഒക്ടോബർ 2026

നിലാവ് വരുന്നപോൽ
ഒരു വൈകുന്നേരം
മരണം നമ്മളെത്തേടി വരും.
വിട പറയുന്നതിന് മുൻപ്
ഒന്നുകൂടെ മുറുകെ
കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ കാലമൊരു
അവസരം തന്നാൽ,
നിലാവ് മായുവോളം
പരസ്പരം കൈ വിടാതിരിക്കാം
നമുക്ക്.

തമ്പ്

3 ഒക്ടോബർ 2026

രാവ് കഴിയാറായിരിക്കുന്നു,
യാത്രകൾ അനന്തമായി
നീളുകയും പുലർച്ച
കാത്തിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.
എങ്കിലുമീ നീണ്ട
പ്രയാണങ്ങളിൽ നിന്ന്
ഇടവേളയെടുക്കാൻ
അയാൾക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
നിൽക്കാത്ത യാത്രകളുടെ
തുടർച്ചയാണ് ജീവിതമെന്ന്
അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
തമ്പിലെ നാടോടിയുടെ
കൂട്ടത്തിലോട്ട് ഒരാൾകൂടെ.

വെൺമേഘങ്ങൾ

2 ഒക്ടോബർ 2026

നീണ്ട നീലാകാശം
കണക്കെയാണ് മനുഷ്യമനസ്സ്.
നിലയില്ലാക്കയം പോലെയതിൻ്റെ
മറുപുറങ്ങളിൽ മൗനവിഷാദത്തിൻ്റെ
മുറിപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞ് നിൽപ്പുണ്ട്.
കാലത്തിന് മായ്ക്കാൻ
കഴിയാത്ത ഈ മുറിപ്പാടുകൾക്ക്
മരുന്നു തേടിയുള്ള
യാത്രയിലാണിന്നും മനുഷ്യൻ.
വെൺമേഘങ്ങൾ കണക്കെ
അവസാനമില്ലാത്ത സഞ്ചാരങ്ങൾ.

നന്ദി

1 ഒക്ടോബർ 2026

കണ്മണിക്ക്,
പാതിരാവിലെ വെളിച്ചവും,
പകലിന്റെ സ്വാസ്ഥ്യവുമായതിന്,
പൊരിവെയിലത്ത് ഒറ്റമരക്കാടും,
പെരുമഴക്കാലത്തിലെ തോണിയുമായതിന്.
നന്ദി.

ഞാൻ

ഞാൻ ബിനോ കൊച്ചുമോൾ വർഗീസ്.

ഇനി ഏറെ ദൂരം പോകാനുണ്ടെന്ന് സദാമന്ത്രിക്കുന്ന മനസ്സുമായി എന്നെത്തന്നെ തിരയുന്ന യാത്രികൻ. ഈ വഴിയാത്രയിൽ പകർന്ന് കിട്ടിയ അനുഭവങ്ങളും ആശയങ്ങളും ഇവിടെ ഞാൻ പങ്ക് വെയ്ക്കുന്നു.

ഇതിലൂടെ ഇനി നിന്നിൽ ഒരു മരപ്പെയ്ത്ത് ആകട്ടേ ഞാൻ, മഴ തോരുമ്പോളും നിറഞ്ഞുപെയ്യുന്ന മരങ്ങളെപോലെ.

യാത്ര തുടരട്ടെ, ഞാൻ ആരാണെന്ന് ഇനിയും അറിയാനുണ്ട്.